In overleg met Ordina, Cognizant en Rabobank is het project geadopteerd en besloten om het child tracking system te gaan realiseren!! Een geweldige prestatie en iets waar we heel trots op zijn. Om de wensen goed in kaart te brengen zijn vervolgens Reinier (Rabobank) en Tesja (Ordina) in juni naar Bangalore gegaan waar ze samen met locale Cognizant medewerkers de scholen opnieuw hebben bezocht en alle belanghebbenden hebben geinterviewd. De verwachting is dat in oktober de eerste versie van de applicatie wordt opgeleverd.

In Nepal hebben we heel lang gepuzzled of we een oplossing konden vinden voor het dorpje Serachour. Via Nepal Wireless hadden we uitgezocht hoe we een internet verbinding daar konden krijgen. Verder hadden we uitgebreid onderzocht hoe we een relatief klein aantal XO's konden bestellen en geleverd krijgen. Wellicht weet je nog onze Rusland ervaringen, maar dat is op zijn zachtst gezegd een bezoeking. Ook nog een subsidie-aanvraag bij Hivos ingediend die helaas werd afgewezen. Het grootste bottleneck zit hem echter in de beheer- en onderhoudskosten. Daar zijn geen geld en middelen voor en er is geen duidelijk lokaal commitment om dat alsnog voor mekaar te krijgen. Vandaar dat we na heel veel vijven en zessen hebben besloten om niet het geld daar te besteden. Het voldoet niet aan de voorwaarden tot een duurzaam project. We zijn ons nu aan het beraden hoe we daar in Nepal verder willen gaan.

Bangalore, India:

In Bangalore hebben we oktober 2008 de Parikrma Foundation ondersteund met 30 laptops. We waren erg onder de indruk van het werk van de stichting. Zij bieden 1000 kinderen uit sloppenwijken goed en modern onderwijs op 4 scholen. In de periode oktober t/m december 2009 zijn Remko en Thijs (www.ontdekenbeleefdewereld.nl) tijdens hun wereldreis bij de stichting geweest. Ze hebben het gebruik van de laptops geevalueerd en bekeken hoe het project gecontinueerd kon worden. Het goede nieuws is dat de laptops gebruikt werden en Remko en Thijs hebben een plan gemaakt en hun kennis en kunde gedeeld.

Ook Harrie heeft niet stil gezeten, want het Nederlandse bedrijf Ordina en het Indiase bedrijf Cognizant en de Rabobank hebben 15.000 euro gedoneerd aan Parikrma. Daarnaast wordt er kennis EN tijd beschikbaar gesteld door ICT-ers van deze bedrijven! Vorige week zijn er zelfs 2 medewerkers naar Parikrma afgereisd om te inventariseren waar de behoeftes liggen. Super dus.

Serachour, Nepal:'

Tevens willen we dan ook echt gaan inspannen voor uitbreiding van onze stichting met een onderwijsdeskundige, communicator en IT'er.

In het kleine dorpje Serachour aan de voet van de Himalaya waren we nog niet begonnen met ons project. Daar gaat nu verandering in komen want Harrie heeft een projectplan geschreven, een aanvraag bij Hivos ingediend met het verzoek tot sponsoring en de juiste mensen aangeschreven om ons ter plekke te helpen.

Via stichting Maya zijn we in contact gekomen met Pabo studente Louise en zij gaat zich inspannen om de laptop te introduceren op de school van Serachour. Dit houdt o.a. in dat leraren en kinderen getraind moeten worden , er connecties gemaakt gaan worden tussen de scholen in Kathmandu valley waar er al 2 jaar ervaring is met XO- onderwijs en het uitvoeren van praktische zaken zoals internetverbinding realiseren. Het wordt een uitdaging, maar we hopen dat de leraren en kinderen van Serachour snel de vruchten mogen plukken van dit project.

Nizhny Novgorod/ Pskov, Rusland:

De Russen organiseren ws dit jaar weer een zomerkamp, waarbij de kinderlaptop gebruikt gaan worden. Vorig jaar hebben ze ons gevraagd of wij het zomerkamp een internationaal tintje konden geven door een aantal Nederlandse kinderen deel te laten nemen. We hadden toen contact met basissschool Klein Heijendaal uit Nijmegen, omdat zij een jarenlange relatie met een school uit Pskov hebben. Helaas zijn we toen te laat begonnen met organiseren. We hopen dat het dit jaar lukt en een aantal kinderen een unieke ervaring gaat beleven !

Je ziet en leest het, de lopende projecten lopen nog. Uiteraard houden we via deze website de vorderingen weer bij. Wordt vervolgd……

Naast het kluswerk in ons nieuwe huis, wat grootse vormen begint aan te nemen, hoorden we ondertussen van Thijs en Remko van Ontdek en Beleef de Wereld dat ze welkom zijn bij de scholen van de Parikrma Foundation in Bangalore. Ze beginnen hun reis ook daar en plannen ongeveer een maand daar te zijn. We zijn zelf heel benieuwd hoe de situatie daar is, hoe het met de laptops staat en zo. Via hen horen we dan alle ins en outs.

Aan onze kant is Harrie verder bezig, in samenwerking met zijn innovatiecollega bij Ordina, een voorstel te schrijven voor verdere ondersteuning van deze scholen, de infrastructuur, de leraren en kinderen. Eind augustus wordt het voorstel door de Rabobank en Ordina besproken.

Als het even lukt qua tijd schrijven we ook in augustus het plan voor de implementatie in Nepal. Met het plan kunnen we subsidie aanvragen waarna eind dit jaar de uitrol kan gaan plaats vinden. Het voordeel dan ook is dat de nieuwe versie van de kinderlaptop beschikbaar is.

Tevens willen we dan ook echt gaan inspannen voor uitbreiding van onze stichting met een onderwijsdeskundige, communicator en IT'er.

In oktober vertrekken ze naar India en Nepal en gaan zeer waarschijnlijk naar de school in Bangalore, waar wij de 30 laptops afgeleverd hebben. Ze hebben tijd om daar 1,5 maand te verblijven en willen een mooie internationale relatie creeeren tussen de kinderen daar en de kinderen op 7 basisscholen rondom Eindhoven/Best door middel van opdrachten voor de kinderen, foto's, video's en blogs. Het wordt een groots project waarbij kinderen virtueel leren van elkaar en zien hoe kinderen in een ander land leven. Harrie heeft ze een eind op weg geholpen, de contacten verzorgd en een oefen laptop geregeld.

Naast het feit dat het natuurlijk super is dat ze de scholen ondersteunen, gaan ze ook kijken naar de onderwijsmethodiek op deze scholen. Onze wens is namelijk het opzetten van een structurele relatie tussen deze scholen en een Nederlandse school. Het idee is dan dat kinderen virtueel met elkaar kunnen samenwerken, leren bij Engels, Aardrijkskunde etc.

Ondertussen ligt het voorstel om het zomerkamp in Nizhny Novgorod, waar iedereen enthousiast over is, internationaal te maken dit jaar, ligt nu bij school nummer 3. We proberen echt nog een aantal kinderen naar Rusland te krijgen a.s. augustus, dat zou super zijn. Persoonlijk denk ik dat het een geweldige ervaring is voor kinderen. Ik ging zelf voor het eerst naar Rusland toen ik 21 was en dat maakte ook diepe indrukken. Russen zijn nergens mee te vergelijken, maar ze zullen er zeker voor gaan om dit kamp onvergetelijk te maken.

En dan het huis…. De meeste mensen die een huis bezitten zijn de onderhandelingen en regelzaken die daaraan vooraf gingen vast allang weer vergeten. Ze zijn vast weer vergeten dat een van beiden ieder moment morsdood neer kan vallen en dat het gevaar van scheiden toeslaat op het moment dat je het niet meer verwachtte. Alles staat in het teken van hoeveel centjes je uitgekeerd krijgt om jezelf en de eventuele kroost boven water te houden in zo'n geval van morsdood neervallen of uit elkaar gaan.

Ik schreef hier de vorige keer ook al over, dat komt omdat we nog steeds midden in de partnerverklaringen,huwelijkse voorwaarden en schuldbekentenissen zitten. Ik snap waarom het uurloon van een notaris zo hoog is: een heldere brochure in Jip en Janneke taal over deze zaken doen mij de oren al klapperen en het is dus aan hem om het mij alsnog uit te leggen. Zodat ik het na het zetten van weer een handtekening voorgoed vergeet waarschijnlijk.

We mogen dinsdagavond en woensdag even in ons nieuwe huis gaan kijken om met een aantal klusjesmannen rond te stappen. Voor mij is dit voor t eerst sinds de aankoop. Een sleutel van je eigen-huis-to-be krijg je namelijk niet zomaar. Neehee, voorzichtigheid is hier geboden ! Want mocht er tijdens deze wandeling met klusjesmannen door het huis namelijk een verhitte discussie ontstaan waardoor er kortsluiting ontstaat en het huis af zou-kunnen-branden DAN........ is dat een probleem voor de verkoper. En dat wil de verkoper niet. En de makelaar ook niet. En de notaris vast ook niet, alhoewel ik niet weet wat die ermee te maken heeft. Daarom mogen wij liever niet in het huis zijn voor 26 juni, wanneer het op papier ook echt van ons is.

Voor video's kijk op http://www.metersmakenvoormillennium.nl/videos/

Voor foto's kijk op http://www.metersmakenvoormillennium.nl/fotos/

Voor oudere blogitems, kijk op http://www.hoemoetdatnou.hyves.nl/

Daarnaast heeft Harrie een gesprek gehad met de Rabobank, Ordina/Cognizant. De bedoeling was om hen te interesseren voor een structurele relatie met de 4 scholen van Parikrma Foundation in Bangalore. De presentatie was ook van tevoren nog voorgelegd aan Vivek van de Parikrma Foundation, Satish en Amit van OLPC. De uitkomst is positief. Het voorstel wordt verder uitgewerkt. Eind juni wordt dit verder besproken en moet een definitief besluit vallen of er ook daadwerkelijk iets voor de scholen gebeuren gaat.

En veder kramp in de vingers van het handtekeningen uitdelen. Niet omdat we zo populair zijn, onze NCRV Mambapoint uitzending is zelfs in een zwart gat gevallen, nee, we hebben EEN HUIS gekocht!

Welkom in de grote mensen wereld. Ditzelfde gevoel bekroop me al eens toen ik ten huwelijk gevraagd werd, en nu dus weer. We hebben het huis aan de Voorstadslaan gekocht in Nijmegen. Het huis waar we 3 keer binnen zijn geweest en de komende 30-jaar-looptijd- van-de-hypotheek nog vaker!

Maar bij de aankoop van een huis kun je niet te lang glimlachend stilstaan want er moeten zaken gerrrregeld worden. Notaris, taxatie,leen-koop- en hypotheekaktes,waarborgstortingen, verzekeringen aanvragen opzeggen en omzetten, makelaars en vooral veel handtekeningen zetten.

Hypotheekgesprekken worden doorgaans ook doorspekt met bepaalde risico's als "weer uit elkaar gaan" (ook wel scheiden genoemd), overlijden van je allerliefste liefje en kreupel en arbeidsgehandicaptongeschikt raken zodat je alleen nog maar met een rietje kan drinken. Ik bedoel, ik hoef mijn kop niet in het zand te steken, maar wat een doemscenario's voor twee jonge stralende bijna-getrouwde huis kopende mensen....

Eind juni kunnen we in het huis en dan gaan we er vanuit dat we snel van onze andere huizen af zijn, willen we geen aanspraak maken op de titel "Grootgrondbezitters Nijmegen 2009 in crisistijd".

Voor video's kijk op http://www.metersmakenvoormillennium.nl/videos/

Voor foto's kijk op http://www.metersmakenvoormillennium.nl/fotos/

Voor oudere blogitems, kijk op http://www.hoemoetdatnou.hyves.nl/

Als eerste is er goed nieuws uit Rusland. Het lijkt wel alsof het ijs daar net pas gesmolten is en alle Russen uit hun winterslaap komen. Er wordt flink gemaild en gechat. Zelf de Russen die geen Engels spraken of schreven, mailen ons nu in perfect Engels, waarvoor dank. Sonia en Evgenie uit Nizhny denken er zelfs over om naar Nederland te komen. Dat kan natuurlijk niet, want dan zijn onze steunpilaren weg om de XO daar tot een succes te maken. Grapje. We zijn samen met Boris en Lya van den Hoogen ("oud" lerares van basissschool Klein Heijendaal) bezig om het zomerkamp in Nizhny Novgorod op te zetten en internationaal te maken. Het plan is goedgekeurd door de directeur van Klein Heijendaal en de ouderraad. De info-brief is de deur uit naar de ouders van leerlingen uit groep 7 en 8! Er is plek voor een paar leerlingen en het zou super zijn wanneer zij dit Russische avontuur aan kunnen gaan. Op de informatieavond half mei mogen wij ook ons verhaal houden en vertellen met wie ze van doen krijgen en hoe het eruit ziet op het kamp.

Verder hebben we 2 jonge wereldreizigers (St. Ontdek en Beleef de Wereld i.o.) ontmoet via de email. Zij vertrekken in september voor een 6 maanden durende reis door oa China, India en Nepal. Naast reizen hebben zij ook een missie en een project rondom millenniumdoel "basisonderwijs voor iedereen". Het heet "Ontdek en Beleef de wereld". Zij hebben een 7-tal basisscholen in de buurt van Eindhoven geinteresseerd gekregen om hun reis te volgen. Zij doen een update met blogs, video's en stellingen van scholen die ze bezoeken en de kinderen hier kunnen daarop reageren tijdens lesstijd. Een leuk concept waar we zelf ook naar op zoek zijn voor onze schoolrelaties Nederland - Rusland, Nepal, India. Binnenkort ontmoeten we ze en kijken we of we samen kunnen werken en of zij de projecten kunnen bezoeken die wij opgestart hebben.

Van de week werden nog verrast nog door het nieuws dat een nieuwe versie van de kinderlaptop XO (XO 1.5) beschikbaar komt. Deze is met name sneller en kan meer doordat er een snellere processor en er meer geheugen in zit. Dat is bijvoorbeeld noodzakelijk willen we de de spraaksoftware voor blinden en slechtzienden aan de praat krijgen. Het zat er al een poosje aan te komen, maar vanaf mei wordt de laptop door ontwikkelaars getest. Wanneer hij vervolgens op de markt komt, is nog vraag. Dat zal op zijn vroegst het 3e kwartaal zijn. En dat brengt gelijk natuurlijk allerlei hoofdbrekens met zich mee, omdat we dan juist Nepal van start willen gaan. Ga je dan nog voor 'oude' of ga je direct voor de nieuwe. Je zou zeggen nieuw, maar we weten niet precies hoe lang het gaat duren voordat deze beschikbaar is, hoe gemakkelijk deze te verkrijgen is, en of je wellicht toch nog met kinderziektes te stellen hebt.

Het Share4More fonds van de Rabobank heeft ons project in India gesponsord en op dit moment schitteren we weer met mooie foto's en een evaluatie verslag op de website van de Rabobank. Dit wordt natuurlijk onder zeer veel mensen verspreid op internet. We zijn blij met deze aandacht voor dat mooie project van Parikrma Foundation in Bangalore en hopen dan ook in de toekomst hun andere 3 scholen voor de straatkinderen te voorzien van laptopjes.

Onze Iron Lady bleek ook een goede investering, iets wat wij natuurlijk al wisten, maar wat nu bevestigd is door een taxateur. Ze is ongeveer in waarde verdubbeld, dus we hebben die motor niet voor niets schoongeschrobt met een tandenborstel. (Echt waar). Het briefje "dit is geen parkeerplaats" is verwijderd en er is nog geen nieuwe boodschap achtergelaten. Er staan nu wel meer auto's, dus misschien is het toch een parkeerplaats ?

Zo zie je maar, we blijven druk met Rusland, India en ook Nepal staat nog op stapel.

Wordt uiteraard vervolgd....

Voor video's kijk op http://www.metersmakenvoormillennium.nl/videos/

Voor foto's kijk op http://www.metersmakenvoormillennium.nl/fotos/

Voor oudere blogitems, kijk op http://www.hoemoetdatnou.hyves.nl/

Sinds gisteren hebben we (een) nieuwe tegenstander(s). Het spel "wie van de 15 (flatbewoners) ? " kan gespeeld gaan worden. Jammer dat Martin Ambrosius het niet meer kan presenteren. Er prijkt een briefje onder de ruitenwissers van de Iron Lady met de zeer mysterieuse tekst "DIT IS GEEN PARKEERPLAATS". Wat is het dan wel? Een stenen plaatsje bij Harrie achter het huis waar wat verwilderde bramenstruiken groeien, heel af en toe kinderen spelen, een paar blinde stenen saaie muurtjes staan en waar af en toe een rotte matras in de struiken wordt gemikt. Hoe noem je zo'n plek en waar je gebruik je het voor? Bij mij roepen zulke briefjes onder de ruitenwissers van de Lady in ieder geval veel ergernis op. Maar ik laat het briefje wel gewoon zitten natuurlijk. (Bij regen wel even binnen leggen)

We hebben weer contact gehad met directrice Shukla Bose van de Parikrma Stichting in Bangalore. We proberen de andere 3 scholen (kinderen uit de sloppenwijken) van deze stichting ook te voorzien van ieder 30 laptopjes. Harrie maakt een voorzet van het implementatieplan in powerpoint en zal deze delen met onze Indiase partners Digital Bridge Foundation (aanschaf XO's), OLPC India (technisch support en training) en de Parikrma Foundation, zodat we goed beslagen ten ijs komen bij onze sponsors.

Met basissschool "Klein Heijendaal" http://www.kleinheyendaal.nl/ in Nijmegen zijn we bezig om 5-8 Nederlandse leerlingen deze zomer deel te laten nemen aan het zomerkamp in Nizhny Novgorod, Rusland. We hebben contact met (oud) lerares Lya, die ook gelijk enthousiast was en zelf wel mee wil als begeleidster! Zij heeft ondertussen gesproken met de directeur en die is ook akkoord. Binnenkort wordt het voorgelegd aan de ouders op de ouderavond, dus we weten binnen een paar weken meer. Voor impressie van het zomerkamp in 2008 kijk op: http://picasaweb.google.com/Tanya.Pirog/200802# en http://picasaweb.google.com/vasiliy.burov/oEsenH#. Voor een video-impressie in het Russisch (voor onze achterban in Wit Rusland) http://www.youtube.com/watch?v=wjwPbOvy0Nc.

Verder krijgen we de nodige vragen van andere organisaties of wij ze ook met de kinderlaptop kunnen ondersteunen. Dat varieert van Seychellen, Sri Lanka, Zambia tot laatst in Nepal. Wij blijven ons echter ons in eerste focussen op de projecten die hebben lopen. Nu alle evaluaties zijn afgerond, kunnen we ons ook gaan storten op het implementatieplan voor Nepal.

En als afsluiting hebben we gisteren voor de afwisseling voor de derde keer hetzelfde huis bekeken. Je ziet iedere keer weer wat anders! Dat betekent dat je ook steeds meer gebreken ziet, alhoewel Harrie steeds meer mogelijkheden ziet, maar dat geeft nu misschien ook juist het verschil tussen mij en Harrie aan. We wilden nu concreet een begroting van de kosten, zodat we op basis hiervan een knoop door kunnen gaan hakken. Er werden verticale en horizontale scheuren gevonden en ik heb in de kelder in een kast een klein varkentje op sterk water gevonden. Best smerig. Maar even focussen op de mooie keuken.

Voor video's kijk op http://www.metersmakenvoormillennium.nl/videos/

Voor foto's kijk op http://www.metersmakenvoormillennium.nl/fotos/

Voor oudere blogitems, kijk op http://www.hoemoetdatnou.hyves.nl/

Laat ik bij het begin beginnen. In het vorige blog vroeg ik me hardop af of in ondertrouw gaan nu meer leek op je rijbewijs verlengen of dat er nog een vleugje romantiek aanzat. Het is iets er tussen in.

In Nijmegen gaat het als volgt: je haalt een nummertje uit de automaat en je gaat zitten wachten. Ik vind het altijd apart om een nummertje te trekken, terwijl je ook al een eeuwigheid geleden een afspraak hebt gemaakt voor 09.45, maar goed. Om 09.46 zijn we aan de beurt en een glimlachende, getrouwde, dame verwelkomt ons. Het is wel in een apart kamertje, dus niet staand aan balie 15. Voor € 9,15 per vel komen onze uitreksels uit de printer gerold. Die buit is binnen. Ze vraagt ons om twee of drie formulieren in te vullen, wat we netjes doen. Basically komt het er op neer of je ouders nog leven en waar ze wonen. Wanneer ik vervolgens "neen" omcirkel bij de vraag of mijn vadertje nog in leven is, is de direct daarop volgende vraag van haar of alle ouders aanwezig zullen zijn. Niet zo netjes. Waarom juist deze antwoorden naar de gemeente Ubbergen , waar we gaan trouwen, worden gestuurd was mij ook niet duidelijk. "Ter voorbereiding voor de ambtenaar" was het antwoord. Ik denk dat we dan een hele lange speech over mijn geboortedatum en de woonplaats van Harries ouders krijgen.

Ze noteerde ook alvast in een linkerbovenhoekje hoe we aangesproken wilden worden. De keuzes waren "lief bruidspaar, meneer en mevrouw , Catharinus en Geertruida of Gertie en Harrie". We twijfelden zelf nog over Rita en Kees, maar die optie stond er dan weer niet bij.

Na eventuele nieuwe voornamen werden ook de eventuele nieuwe achternamen besproken. Nog voordat we het formulier voor ons hebben, licht de dame in een adem toe dat de meeste mannen optie 1 en de meeste vrouwen optie 3 kiezen. Over eigen keuze gesproken. Ik kan Harrie niet over halen om zijn naam voor de grap in Harrie Clabbers te laten veranderen. Helaas.

Tot slot worden er nog wat woordjes gemompeld over het feit dat het alleen maar beter wordt, je elkaars beste vriend, gabber en maatje gaat worden. Tijd om op te stappen dus! De belangrijkste vraag, waar ondertrouw in godsnaam voor dient, zijn we vergeten te stellen !

We stappen op onze speciaal uitgedoste trouwfietsen, versierd met rode hartvormige ballonnen , gekregen van mijn collega's van de Singel. Broodje eten en snel naar Balgoij, de Iron Lady ophalen! Dat gaat vlot en we rijden weer in colonne terug naar Nijmegen.

Om 13.30 staan presentatrice Evelien en regisseuse/cameravrouw Annelies van NCRV's Mambapoint tv op de stoep. We gaan de hele middag opnames maken van….onszelf! Ze hebben Harrie en ons project eruit gepikt om een reportage over te maken. We komen met de bus bij het stadhuis en spelen de ondertrouw na, we rijden naar de Ooijpolder en er wordt gefilmd in de bus. Ondertussen wordt de ene vraag na de andere afgevuurd op Harrie. Het was heel erg leuk om mee te maken. De zon scheen en het verhaal werd verteld. We houden iedereen natuurlijk op de hoogte over de data van uitzenden op digitaal kanaal "spirit 24", zoek maar vast op.

Onze Russische vriend Boris heeft gevraagd of er 5 a 10 studenten van 12 jaar en een leraar/vertaler deze zomer naar Nizhny Novgorod willen komen om samen met Russische kinderen en de laptops 10 dagen in een zomerkamp te zijn. Het is een mooie plek, we zijn er vorig jaar zelf geweest. We hopen spoedig een school en leerlingen te vinden die dit ook leuk zullen vinden.

Het evaluatieverslag voor de NCDO, een van onze sponsors, is ook klaar. Het was een hele bevalling, met veel lezen en herschrijven in de treinritjes naar Arnhem en Utrecht!

Zo zie je maar weer, we zijn er nog niet klaar mee…..

Voor video's kijk op http://www.metersmakenvoormillennium.nl/videos/

Voor foto's kijk op http://www.metersmakenvoormillennium.nl/fotos/

Voor oudere blogitems, kijk op http://www.hoemoetdatnou.hyves.nl/

Harrie heeft het voor elkaar dat we toch laptops kunnen schenken aan de school in Serachour (Nepal) en de drie overige scholen van de Parikrma stichting in Bangalore, Zuid-India! Zoals we al eerder schreven gaat OLPC geen kleinschalige projecten meer voorzien van kleine aantallen laptops. 10.000 was de ondergrens, lekker reeel. Ze geloven dat zeer grootschalige implementaties, in samenwerking met overheden van landen, de enige manier zijn om een daadwerkelijk verschil te maken. We zijn het hier uiteraard niet mee eens. Maar goed, we mogen onze laptops voor Nepal en India kopen uit een grote "voorraad" laptops die al in India is . Super dus!

Daarnaast plaatsen we onze stichting nog steeds op diverse websites voor publiciteit. Zo staan we op http://www.youbedo.nl/foundations/ en zijn we te zien bij http://mmvm.mambapoint.tv/ van de NCRV. Daar zijn we blijkbaar zo opgevallen dat ze a.s. woensdag 1 april (hopelijk geen grap) een item over onze projecten komen maken ! Kei grappig. We gaan even daarvoor de Iron Lady ophalen, die heeft haar motor sinds vanmiddag ook weer op de juiste plaats zitten. Mag ze ook in beeld natuurlijk.

Zoals al eerder gezegd is 1 april ook dit jaar weer onze dag, de dag dat we elkaar 6 jaar kennen. We gaan daarom woensdag in ondertrouw: door sommigen ook wel vergeleken met " hetzelfde als een rijbewijs halen bij de gemeente" terwijl anderen vragen of ik nette kleren aan doe. Ik weet dus niet wat te verwachten, de camera gaat in ieder geval mee, want NRCV vond het ook wel grappig om dit in hun mambapoint filmpje te verwerken. We moeten oppassen dat we straks niet perongeluk met de hele bruiloft in Linda de Mol's Love Letters eindigen!

Er wordt niet zoveel gejaagd in de huizenjacht momenteel. Voornamelijk huizen voor 3 ton en zonder plafond! Of bijna 4 ton en alles verouderd! Ik word omringd door bordjes " Te Koop" , de hele straat hangt vol en aankomend weekend heeft ieder huis Open Huis. (Ieder huis met een bordje Te Koop erop dan he). Helaas kunnen we niet ongegeneerd in huizen rondstappen (met bordjes Te Koop dan he) maar gaan we naar Center Parcs, om onze vrienden eens uit te horen hoe zij dat indertijd aangepakt hebben met spaar-en beleggingshypotheken,rentevasteperiodes en variabele rentes. Is er ook nog een voordeel om als allerlaatste een huis te gaan kopen. Dat wordt dus gezellig. De cocktailbar gaat mee en het park gaat onveilig gemaakt worden dus.

Wordt vervolgd...................

Voor video's kijk op http://www.metersmakenvoormillennium.nl/videos/

Voor foto's kijk op http://www.metersmakenvoormillennium.nl/fotos/

Voor oudere blogitems, kijk op http://www.hoemoetdatnou.hyves.nl/

Verder rijdt Harrie rond in Nederland met een applicatie ( http://cell2xy.nl/) die gemaakt is door zijn collega. Daarmee inventariseert hij met zijn mobiel automatisch zendmasten. Voor elke zendmast krijgen we een vergoeding. Voor zijn werk rijdt hij al het nodige rond, maar Nijmegen is uitstekend in kaart gebracht, dankzij het gezoek naar huizen!

Van de week werden we blij verrast door een bericht over OLPC in India ( http://www.mydigitalfc.com/). Daar sprak Satish Jha, President and CEO van OLPC India over leveringen van de XO's in India. Het verkrijgen en leveren van XO's is zoals jullie weten een hoofdpijn hoofdstuk, dus ik heb hem gelijk even gemaild of het mogelijk was om XO's te verkrijgen voor ons project in Bangalore. (En daarnaast zouden we de import van India ook kunnen gebruiken voor Nepal.) Gelijk een mail terug ontvangen van hem dat dat zeker tot de mogelijkheden hoort. Dat is dus super nieuws.

In Nepal werken we samen met de Nederlandse Stichting Maya. Rene Voss van Stichting Maya is ondertussen terug naar Serachour in Nepal. Daarvoor zal hjj echter eerst nog met Rabi Karmacharya van OLE Nepal in Kathmandu spreken. OLE Nepal is verantwoordelijk voor de implementatie van de XO's in Nepal en voor ons dus een belangrijke partij. Rabi zal ons ook helpen bij de implementatie. Rene doet een voorbespreking van het project, zodat het later het jaar van start kan gaan.

We werken verder nog aan de PR voor onze projecten. De promotieboekjes gemaakt door Gertie gaan nu ingezet worden door Chess en SAP Letselschade Advocaten. Het gaat om een totaal van 400 boekjes die uitgedeeld worden aan klanten van hen. Daarnaast is ons filmpje over ons project in Bangalore geplaatst bij Mambapoint.tv, te vinden onder http://mmvm.mambapoint.tv/. Mambapoint is een initiatief van de NCRV en NCDO bedoelt om je project te promoten op TV via internet.

Ook hebben we ons project aangemeld bij KPA (stimulering vanuit de overheid van Kleinschalige Plaatselijke Activiteiten in ontwikkelingslanden) om te kijken of we hiermee onze stichting kunnen versterken met nieuwe mensen o.g.v. onderwijs, PR en ICT http://www.kpaatwork.nl/. Hopelijk krijgen we hier snel reactie op!

Als laatste trouwens een mooie site waarin beschreven staat wat een computer kan betekenen voor blinden en slechtzienden. Het gaat hierbij om kinderen van de school die we hebben ondersteund in Nizhny Novgorod: http://www.idea-russia.ru/success_story/?city=30¢er=1

Voor video's kijk op http://www.metersmakenvoormillennium.nl/videos/

Voor foto's kijk op http://www.metersmakenvoormillennium.nl/fotos/

Voor oudere blogitems, kijk op http://www.hoemoetdatnou.hyves.nl/

Zoals Harrie al een paar keer eerder schreef: de laptop van OLPC is fantastisch en het juiste middel om in het onderwijs in te zetten in ontwikkelingslanden. De organisatie is echter dramatisch. Ze zijn van plan om geen enkele order in de grootte van 50-100-200-500-1000 etc. meer aan te nemen. Ze willen pas iets gaan doen bij bestellingen van 5000+ en alleen op overheidsniveau. Dit is, naast absurd, ook geen goed nieuws. Er zijn zoveel enthousiaste vrijwilligers ter wereld die bezig zijn met kleinschalige projecten waarbij dit nieuws rauw op hun dak kwam. We hebben hier zelf ook nog geen kant-en-klare oplossing voor gevonden.

Maria Martens, onze vaste Europarlementarier, was het in ieder geval roerend met ons eens: een overheid gaat geen 10.000 laptops of meer bestellen wanneer het zich nog niet bewezen heeft. Natuurlijk moeten er eerst kleinschalige projectjen gestart worden in samenwerking met lokale NGO's! We hoefden elkaar dus niet te overtuigen. Ze ging haar best doen om projecten als de onze te kunnen ondersteunen vanuit het Europese parlement. PR en , nog belangrijker, financieel. Misschien moet er een bulk laptops besteld worden door diverse (millennium)gemeentes samen? Of misschien moet ze zich toch maar rechtstreeks tot OLPC chef Nicolas Negroponte wenden? Ook hier ligt de kant-en-klare oplossing niet in de supermarkt, maar we blijven alert.

Het is niet de hele week OLPC dat de klok slaat. Ondertussen gaan we zaterdag weer boenen en poetsen aan de motor van de Iron Lady. Deze hangt nog steeds in " de bok" bij de garage in Balgoij en hopelijk is ze binnenkort weer klaar voor nieuwe avonturen.

De Kolonie in Nijmegen, een voormalige kazerne maar nu Grand Cafe, wordt definitief de trouwfeestlocatie! We hebben nog even getwijfeld tussen deze en een andere locatie maar de kogel is nu echt door de kazerne. Het lijkt erop dat al onze plannen daar ten uitvoer gebracht kunnen worden. Op 11 september trouwen en op 1 april in ondertrouw vinden mensen maar raar. Ze denken " dat we iets met datums" hebben. Ja, we hebben wel twee datums nodig ja!

En tot slot de huizenjacht! We hebben nog maar 1 huis gezien, maar het is wel een mooi huis. Heel veel ruimte, een koekoeksingang met een stukje echt betonrot, wat vochtplekken in de kelder, een zeer ruime woonkamer, een bijkeuken en een absurd grote tuin. We gaan het sowieso ook financieel eens op een rijtje zetten. Daarnaast moeten we even stilstaan bij het feit of we wel groene vingers hebben, misschien liever een ligbad hebben en Harrie echt een hele kelder nodig heeft om trompet te spelen. Dat laatste zou in ieder geval wel een vooruitgang zijn met de plek waar hij nu oefent met zijn trompet: de bezemkast!

Het verhaal van de twee met de bus die nu alweer vreselijk gewend en ingeburgerd zijn wordt vervolgd…..

Voor video's kijk op http://www.metersmakenvoormillennium.nl/videos/

Voor foto's kijk op http://www.metersmakenvoormillennium.nl/fotos/

Voor oudere blogitems, kijk op http://www.hoemoetdatnou.hyves.nl/

De evaluatie van ons rapport had ik al op http://www.olpcnews.com/ verwacht, maar dat laat blijkbaar nog even op zich wachten. Wij zijn heel benieuwd wat de reactie daarop gaat zijn! Zeker gezien de situatie nu. Van de week werd bekend gemaakt dat 50% van het personeel van OLPC a.g.v. de economische malaise een andere baan mocht gaan zoeken http://www.olpcnews.com/. Nu ligt er dus een goede mogelijkheid om de organisatie te veranderen en onze aanbevelingen daarbij te gebruiken.

Onze DVD loopt best aardig. De DVD is nog geen platina, maar het heeft wel de potentie, dus wat nog niet is, kan nog komen! Dus hit that button! http://www.gelderlander.nl/

Afgelopen vrijdag hebben we nog een gesprek gehad met COS Gelderland met Krijn van der Velden. Het COS is een regionaal kennis- en expertisecentrum op het gebied van ontwikkelingsvraagstukken en internationale samenwerking. Via Krijn hadden we vorig jaar al goede tips ontvangen en hebben we de NCDO subsidie voor Rusland kunnen verkrijgen. Nu kijken we hoe we ondersteuning uit subsidiefondsen kunnen vinden voor Nepal en India. Daarnaast gaan we binnenkort met Maria Martens (Europees Parlement, Commissie Ontwikkelings-Samenwerking) en Bea van Zijll de Jong (fractie Van Zijll) om tafel om te onderzoeken wat de mogelijkheden zijn op Europees niveau.

Binnenkort staan we op http://www.ictnieuws.nl/ en is er een artikeltje in Internationale Samenwerking van IS!

Voor video's kijk op http://www.metersmakenvoormillennium.nl/videos/

Voor foto's kijk op http://www.metersmakenvoormillennium.nl/fotos/

Voor oudere blogitems, kijk op http://www.hoemoetdatnou.hyves.nl/

Onze evaluatie over OLPC als organisatie is richting OLPC bestuur in Boston verzonden. We hebben 3 reacties ontvangen. De eerste was vreselijk. We werden ervan beschuldigd mensen zwart te maken die we nooit gesproken zouden hebben, dat we de naam OLPC gebruikt zouden hebben om eigen fondsen te werven en "legal action" zou tegen ons ondernomen worden. Ik keek Harrie vol ongeloof en woede aan : "aangeklaagd??" Na 1 jaar lang vrijwillige inzet en moeite is dit de eerste reactie van zo'n trieste OLPC man. Harrie heeft maar weer eens uitgelegd wat we willen bereiken met zo'n evaluatie en we hebben daarna niets meer gehoord. De twee volgende reacties waren wel positief en deze OLPC medewerkers zagen ook wel in dat ze er iets van konden leren. Sterker nog zij stimuleren ons om dit rapport ook wereldkundig te maken. Dat zullen we dan ook doen.

De Russen hebben de samenwerking met ons ervaren als "de mooiste momenten van 2008" en dat is natuurlijk hartverwarmend om te lezen in hun Kerstkaarten en e-mails. Voor de schooltjes in Nepal en India proberen we extra geld in te zamelen zodat in Serachour (Nepal) in het schooljaar in april 2009 een laptopproject gestart kan worden, en de Parikrma stichting in Bangalore ( India) uit kan breiden naar haar andere scholen. We doen dit o.a. door onze DVD te verkopen voor 10 euro en de meerprijs hierin te investeren. Het bestellen van de DVD kan dus nog steeds, hoewel de webwinkel van De Gelderlander niet de meest gemakkelijk is in de bediening. Het beste is om de directe link van Harrie te volgen http://www.gelderlander.nl/ of voor vragen en hulp ons even te mailen.

Wij kunnen natuurlijk ook niet meteen uit de schijnwerpers terugtreden. Op dinsdag 30 december waren we live op radio Gelderland en dat was heel erg leuk om te doen. Het programma Dubbeluur keek terug op 2008 met hun eerdere gasten. (Wij waren 23 mei ook in de uitzending) We hebben veel leuke reacties hierop gehad. En ook in Noord Limburg weten ze nu alles van de reis met dank aan een artikel in weekkrant Peel en Maas van 30 december.

De bestelling kan via de webwinkel van de Gelderlander: http://www.gelderlander.nl/

Mocht het via de webwinkel niet lukken, dan kunnen wij het ook voor je doen. Vul dan wel even je gegevens in via het formulier op http://www.metersmakenvoormillennium.nl/

Of neem even contact met Gertie op via G.Clabbers@metersmakenvoormillennium.nl

Voor video's kijk op http://www.metersmakenvoormillennium.nl/videos/

Voor foto's kijk op http://www.metersmakenvoormillennium.nl/fotos/

Voor oudere blogitems, kijk op http://www.hoemoetdatnou.hyves.nl/

Iets anders viel me afgelopen vrijdag ook op tijdens mijn dagelijks bezoekje aan onze website. Misschien weten jullie (nog) van het bestaan van de widget die D-sign voor ons ontwikkeld heeft voorafgaand aan de reis. De widget is dat groene vierkantje waarop staat dat je 1,50 kunt doneren door "olpc" te sms-en naar nummer 3669. Een collega van Harrie is hierbij betrokken geweest. De teller staat al máánden op 520 sponsors en staat sinds vrijdag 19 december op 1117 sponsors (Ter waarde van 1675,50) Dat dit alles binnen een paar uur is gebeurd is, zonder PR campagne waarvan wij weet hebben, op zijn minst vreemd te noemen. Maar als het echt is en we niet gehackt zijn is het erg goed nieuws natuurlijk.

Waar kan ik verder nog over schrijven nu er geen dronken Russen meer tegen de bus gegooid worden midden in de nacht , we niet meer in de greppel belanden met de bus , de Himalaya achter ons ligt en de olifanten en neushoorns weer veilig opgeborgen zijn?

Over het leven in Nederland? De meeste mensen die we ontmoeten vragen hoe het is om weer in Nederland te zijn i.p.v. te vragen hoe het op reis was. Omgekeerde vraagstelling? Ik weet het niet, we hebben iedereen natuurlijk ook overdreven goed op de hoogte gehouden, dus misschien hebben we dat zelf in de hand gewerkt, maar we vertellen uiteraard graag over onze reis hoor!!!!

En hebben we zelf iets gemist in Nederland? 6 maanden hebben we geen televisie gekeken, omdat de zenders alleen Mongools of Russisch waren. We deden het met CNN of BBC als het er was en konden ons ook kostelijk vermaken met Disney- of Cartoonchannel. Maar de hoeveelheid tijd dat de tv nu weer aanstaat en de hoeveelheid programma's met scheldende koks, puberende playmates die dames moeten worden en beroemdheden die bij de voedselbank gaan eten is schrikbarend. Op reis zijn is echt anders, toen lazen we ook nog weleens boeken……

Harrie heeft zijn 8 pagina tellende evaluatie verstuurd naar OLPC in Boston. De echte scherpe kantjes zijn er vanaf gehaald want hij had ergens gehoord dat de Amerikanen er niet zo van houden als je te direct bent. We hopen dat ze iets met onze ervaringen doen. De projecten in Nepal, Rusland en India behouden uiteraard onze aandacht.

ZEER BINNENKORT zullen we op deze website vermelden hoe jullie de DVD van onze reis metde 28 complatiefilmpjes kunnen bestellen. De prijs is 10 EURO, de winst gaat naar de lopende projecten !! Zegt het voort en houdt onze website in de gaten!!!!!

Soms lijkt het net alsof we niet weg geweest zijn en dat is natuurlijk raar. We kijken naar de bus, die helemaal naar Vladivostok gereden is, maar op precies dezelfde plek weer geparkeerd staat als 6 maanden geleden. Er zit niets anders op dan af en toe helemaal weg te zinken in herinneringen met z'n tweeen of met vrienden. 80 blogs, 3000 foto's, een dagboek en 28 compilatiefilmpjes en twee keer per dag een malariapil naar binnen schuiven helpen daar wel bij.

Ik schreef al eerder dat we weer aan het werk zijn gegaan. We zijn allebei nu wat eerder verbaasd over kleine dingen, die de afgelopen maanden niet belangrijk leken. Harrie krijgt een pak papieren terug gestuurd omdat er onderaan pagina 5 en 6 geen paraaf voor goedkeuring staat, maar op de andere 16 pagina's wel . Ik zelf zat in de trein met een vrouw die aan de conducteur vroeg of híj een groepje dames erop wilde wijzen dat ze geen plaatsen in de trein mochten "reserveren" voor een andere vriendin omdat het fenomeen "gereserveerde plaatsen" niet bestond in de trein. Ik geloof echt niet dat ze in Rusland of India hier moeilijk over doen, of ik heb het nu al weer verdrongen?

We zijn zaterdag 13 december ook bij een meeting geweest van "OLPC Nederland" (Nederlanders die zich met OLPC bezighouden). Er zijn naast onze projecten in Rusland, India, Mongolie en Nepal , projecten in Nicaragua en onderhandelingen met de Antillen,Tanzania en Suriname. Een hele vooruitgang dus met 1 jaar geleden toen er nog niets concreet was. Wat ook nieuw is, en mij enigszins verbaasd is dat er ook projecten gestart zijn met de laptop in Nederland zelf. Een (arme) basissschool in Maastricht en heeft de XO tot haar beschikking en ook in Leiden loopt een project. Op de volgende website staat meer info : http://wiki.laptop.org/go/OLPC_Netherlands.

De Gelderlander helpt ons met het maken, bestellen en afleveren van de DVD. Hopelijk kan alles volgende week van start en kunnen we per verkochte DVD nog 6,5 euro aan onze projecten doneren. Een leuk kerstcadeau of een origineel aandenken voor iedereen die ons gevolgd heeft zou ik zeggen ! De kwaliteit op de DVD is beter dan de kwaliteit van de filmpjes op YouTube of op onze website www.metersmakenvoormillennium.nl.

Wordt vervolgd!

De meeste meters worden nu gemaakt naar de supermarkt, het treinstation en de het winkelcentrum. Over het winkelcentrum gesproken: 1 biljoen Indiers weten beter hoe ze elkaar kunnen vermijden dan 300 winkelende Nijmegenaren in het winkelcentrum. Wat een gedoe om weer terug te zijn. Andere dingen vallen op: een overbuurvrouw die na 1,5 dag al klaagt dat de Iron Lady (onze lieve trouwe Iron Lady notabene!!!) haar uitzicht belemmert. Ik denk persoonlijk dat ze op een andere manier al een beperkte blik heeft om zulke opmerkingen als eerste richting ons te plaatsen. We zijn terug.

We zijn door zoveel mensen gevolgd, dat is gewoonweg hartverwarmend. We horen opmerkingen als "wat zal het saai worden op het internet" tot en met "het luikje naar de buitenwereld gaat weer dicht". Ook zeggen mensen dat ze ons goed gevolgd hebben met een directe vraag daarop volgend : Hoe was het in China? Ehhh…wel leuk, we gaan trouwens ook trouwen! "O, echt waar? " Dat is wel grappig. We hebben het graag voor iedereen gefilmd en geschreven.

We zijn deze week bezig geweest met alles op orde te brengen in huis en op werk. Binnenkort maken we weer een belrondje Rusland en Nepal en is er een bijeenkomst van OLPC Nederland in Utrecht. Harrie's evaluatie van de organisatie OLPC gaat ook binnenkort naar Boston, hopelijk neemt OLPC al onze ervaringen ter harte en zijn ze bereid zich als organisatie te verbeteren.

TOT SLOT: We zijn bezig om een DVD te maken met alle 28 compilatiefilpmjes van onze reis er op. Tevens is het binnenkort mogelijk ons fotoboek en een T-shirt (gemaakt door 2 Nepalese broers in Kathmandu) te kopen. De meerprijs gaat naar onze bezochte projecten. Een leuk en origineel kerstcadeau?? Vanaf volgende week is op onze website een overzicht te zien van deze items met daarbij aangegeven hoe je deze kan bestellen.

Wil je trouwens op de hoogte blijven van onze projecten, mail dan even je naam en emailadres naar info@metersmakenvoormillennium.nl

Groeten!!

We hebben een veilige vlucht gehad van Mumbai naar Amsterdam. Achteraf hoorden we dat veel vliegmaatschappijen niet vlogen op deze dag en dat we dus blij mochten zijn dat British Airways sowieso uitgevlogen was. Op de valreep werden we gebeld door een journalist van de Gelderlander wat geresulteerd heeft in een artikel met de titel "Gertie en Harrie ontsnappen aan aanslagen". En inmiddels weten we van onze eigen filmpjes en blogs: hoe dramatischer de titel hoe meer kijkers en lezers. Onze titels "een zwarte dag" en "JA-rig, ik wil" hadden verreweg de meeste lezers.

Op Schiphol werden we verwelkomd door ouders en vrienden en dat was erg leuk ! We hebben de behoefte om gelijk een frikandel speciaal te gaan eten met gemak onderdrukt. Inmiddels hebben we wel een vers broodje kaas op en een broodje haring. Inmiddels hebben we ook met 1 bezoek aan de bakker, de visboer en de supermarkt meer geld uitgegeven dan twee personen in een week kunnen doen in Goa in India! We schrikken van de prijzen in Nederland.

In Nijmegen waren beide huizen prachtig versierd door een heel team van versierders met ballonnen, vlaggetjes, foto's, chocolade,champagne en zelfs iets in de schoen van Sinterklaas. We moeten straks nog afkicken van al deze aandacht die er aan ons geschonken wordt. Beduusd door het feit dat we (alweer) in Nijmegen stonden kropen we om 2 uur 's nachts onder ons knisperend schone dekbed .

Het is een reis geweest die we niet snel zullen vergeten.

En dat brengt ons op het volgende. We hadden deze reis nooit op deze manier uit kunnen voeren wanneer er geen sponsors waren geweest die de projecten mede-gefinancierd hebben. Al jullie geld is rechtstreeks naar de projecten die we bezocht hebben gegaan en daarmee hebben jullie een VERSCHIL gemaakt. Jullie hebben deze kinderen een kans en daarmee een toekomst gegeven. BEDANKT!!!!!!

BEDANKT ook voor alle hulp die we onderweg ontvangen hebben op technisch gebied, advies en onderdak.

Tot slot BEDANKT voor het medeleven, de interesse en de vele leuke, grappige en lieve emails van vrienden, familie , bekenden en onbekenden die ons trouw of minder trouw gevolgd hebben: het is hartverwarmend. Wij zullen dat niet vergeten.

We wachten de komst van de Iron Lady af en we houden jullie zoals altijd op de hoogte wanneer er weer meters gemaakt gaan worden.

Adios!

Voor video's kijk op http://www.metersmakenvoormillennium.nl/videos/

Voor foto's kijk op http://www.metersmakenvoormillennium.nl/fotos/

Voor oudere blogitems, kijk op http://www.hoemoetdatnou.hyves.nl/

Omdat het onze laatste avond was waren we lekker met z'n drieen aan het eten in een restaurant in Juhu Beach. Tegen 23.00 kreeg Helen allerlei sms berichten of ze wel veilig thuis was en zelfs een bericht van het Nederlandse consulaat in Mumbai. Toen was het duidelijk dat er verschillende aanvallen met geweren en granaten waren geweest in Mumbai. O.a. het Taj Hotel, het Victoria treinstation en de Leopard bar. Allemaal plekken waar veel westerse toeristen rondhangen. Harrie en ik hadden een paar uur daarvoor nog gegeten in deze Leopard bar!!, het Victoria treinstation bezocht en langs het Taj Hotel gereden! We hebben geluk gehad. Wij waren aan het eten naast het Marriott hotel waarvan het gerucht ging dat er ook geschoten werd. Het leek ons slim om maar z.s.m. naar huis te gaan en niet in restaurant te zitten waar ook veel Westerse mensen in zitten. We zijn dus in een taxi gesprongen , zo min mogelijk blank geleken en met een omweg naar huis gereden om niet langs het Marritt hotel te moeten. Amit (onze OLPC man in India) belde ook nog even om te horen of we okay waren. Thuis hebben we tot 02.00 tv gekeken en het blijkt dat er al 165 gewonden zijn en 87 doden.

Alles is nu tot stilstand gekomen. Banken zijn dicht, beurs dicht, Helen's kantoor dicht, het consulaat roept op om thuis te blijven. Normaal is Mumbai hartstikke druk, maar het zal nu iets rustiger zijn.

Een raar einde van de reis. We gaan dadelijk naar het vliegveld en vliegen met British Airways naar huis. Hopelijk gaat dat goed en zijn we morgen sneeuwballen aan het gooien.

Voor video's kijk op http://www.metersmakenvoormillennium.nl/videos/

Voor foto's kijk op http://www.metersmakenvoormillennium.nl/fotos/

Voor oudere blogitems, kijk op http://www.hoemoetdatnou.hyves.nl/

We hebben meters gemaakt, voor het gemak maar even uitgedrukt in kilometers:

17.144 km per Iron Lady

3.200 km per jeep

585 km per bus

28 km per fiets

14.961 km per vliegtuig

103 km te voet

65 km per raft

974 km per taxi

3.132 km per trein

120 km per auto

45 km per woonboot

5 km per olifant

75 km per scooter

500 meter kruipend naar het strand (toen Harrie ziek was)

In totaal 40.497,5 kilometers voor onszelf en voor het goede doel

27 compilatiefilmpjes voor de website van de Gelderlander die iedere woensdag gepubliceerd zijn.

108 uur werk om deze filmpjes te maken.

185 videootjes op YouTube / onze website geplaatst. Bijna 1 video per dag.

590 foto's op Google Maps/ onze website geplaatst. Meer dan 3 foto's per dag.

50 unieke bezoekers per dag op onze website. De mensen die dus via RSS de blog bijhielden zijn hierin dus niet meegerekend!

30.000 views van onze compilatiefilmpjes voor de Gelderlander

En 1 huwelijksaanzoek

4 landen en projecten waar we met een goed gevoel op terug kijken. We zijn zeer blij dat we deze reis over de wereld gecombineerd hebben met vrijwilligerswerk. Voor ons heeft het meer voldoening gegeven dan "alleen maar" op stap zijn. Het werk is echter nog niet klaar.

De omgeving was natuurlijk al romantisch met ons hutje onder de palmen en zo word je ook niet altijd wakker. Een lieve kaart en een hangmat waren de eerste cadeautjes. En het moet gezegd worden: wanneer je 24 uur per dag bij elkaar bent voor 6 maanden is het moeilijk om in het geheim cadeautjes te kopen, te verstoppen voor elkaar of iets te organiseren. Ik vond het daarom best slim van mezelf om met Harrie naar deze enorme markt in Goa te scooteren een dag voor mijn verjaardag, maar ik dwaal af. Harrie was ziek een paar dagen geleden en heeft toch een fantastastische dag georganiseerd.

Na het ontbijt werd ik alleen gelaten, ik had het idee dat het hele hotelpersoneel in een complot zat. Ik had dus even tijd om me nog even te verbazen over de oerdansers met roze Ieniemienie knuffels, die er trouwens ook in blauw en geel zijn. Toen mocht ik naar mijn hutje terug, die er nu prachtig versierd uitzag met lichtjes, sterretjes en lampionnen. Daar stond Harrie te zweten! Ik heb het nagevraagd, het was geen angstzweet, maar een defecte ventilator.

En daar kreeg ik mijn huwelijksaanzoek!! HARRIE EN IK GAAN TROUWEN ! YEAH!

En de rest van de dag stond ook nog bol van leuke verrassingen. Eerst een lunch in een supermooi fort met uitzicht op de Arabische zee. Precies op dat moment belde mijn moeder mij om mij te feliciteren. Ik was bijna vergeten dat ik jarig was door de aanzoek. Zij was ook erg gelukkig dat haar enige dochter iets concreets ging doen met haar leven. Harries ouders hebben we ook gelijk ingelicht. Toen nog een massages en daar kun je best veel discount op krijgen wanneer je vertelt hoe speciaal deze dag wel niet is voor ons. We werden extra hard in de kuiten geknepen. (au-yurvedic massage). 's Avonds wilde ik naar de vaste stek in het restaurant aan de zee lopen, maar er was een aparte tafel gedekt met bloemen, champagne en een chocoladetaart! Helemaal goed dus.

Natuurlijk houden we jullie nu ook op de hoogte wanneer ik mevrouw Vollaard word.

Ter voorbereiding voor mijn verjaardag leek het mij leuk om weer eens naar de kapper te gaan. Helaas maakte ik de verkeerde keuze en hebben twee meiden, die om beurten een of andere verroeste keukenschaar uit elkaars handen gristen en zich botvierden op mijn al niet zo weelderige haardos, er een puinhoop van gemaakt. Een tweede bezoek aan een andere kapper volgde en die begreep het wel, al is er nu niet veel haar meer over. Dan maar wat leuke kleren aanschaffen voor een echte ladies' treat! Badend in het zweet stond ik op de grootste markt van Goa leuke kleren te passen, maar er past echt niets! Met alles in "maatje India" kom ik net boven mijn knie in een broek vast te zitten en blijven de blousjes al steken bij mijn bovenarm. Ik voel me net een kogelstootster. We gaan de geneugten van de verjaardag dus maar op een ander vlak zoeken, ik heb er wel zin in. De omgeving is prachtig en het gezelschap goed.

Ik had nooit gedacht dat het strand in Goa nog genoeg materiaal op zou leveren voor een blog, maar ik blijf me verbazen hier. We zijn op het noordelijkste strand neergestreken, genaamd Mandrem. Naast tropische palmhutjes zijn er ook yoga-self-awakenings-awareness-meaning-of-life-like-to-meet-yourself-cursussen. Nou moet iedereen zelf weten wat hij waar doet (alhoewel Harrie maar niet kan begrijpen waarom dat persé in India moet en niet in Nederland) maar dit ziet er echt wel raar uit. Zo'n 12 mensen volgen deze cursus en vanaf het strand zie je ze een soort oerdans uitvoeren in de hete zon (lijkt me ook nog gevaarlijk) en nu komt het mooie: ze hebben allemaal een roze knuffel die op Ieniemienie lijkt de hele dag bij zich! Ik heb het gevraagd, deze is nodig om te kunnen mediteren. Een kleuter zou er jaloers op kunnen worden.

Wat Goa ook anders maakt dan de andere staten van India, is dat het een (zon) bestemming is op zichzelf. We zien veel mensen die rechtstreeks uit de Londense buitenwijk invliegen op Goa en verder ook niets van India zien. Moet ook iedereen zelf weten, maar ik moet wel tegen 60 plussers aan kijken die denken dat het mooi is om tussen de vetrollen nog een navelpiercing te hangen of overjarige hippies die met hun hangborsten topless langs het strand lopen en nog niet doorhebben dat de flower power tijd al een tijdje over is. Tijd voor een goed boek om in te kijken.

Naast al deze opwinding is er ook goed nieuws. Het interview dat van ons en de laptopprojecten opgenomen is voor de lokale tv in Nepal, is bijna klaar en wordt deze week uitgezonden in Nepal. De gesponsorde infrastructuur in Ulaan Bataar (Mongoli?) is eindelijk daadwerkelijk geinstalleerd en Harries leaseauto is nu definitief gestolen (of was dit nu slecht nieuws?).

Iedereen mag er een drinken op mijn verjaardag. Wordt vervolgd.

Parikrma is 5 jaar geleden opgericht met eigen middelen door mevr. Shukla Bose, met de filosofie dat arme kinderen gelijke kansen in het leven moeten krijgen. In Bangalore, dat natuurlijk een relatief rijke IT stad is, zijn toch nog 800 sloppenwijken. Indiers die alles achtergelaten hebben op het platteland om in de stad werk te zoeken zijn hierin vaak niet geslaagd en gaan ook niet terug naar hun dorpen. Gevolg is sloppenwijken midden in de welvarende buurten. Stichting Parikrma ontfermt zich over de armsten der armsten. Sociaal werkers gaan de sloppenwijken in en onderzoeken welke kinderen in aanmerking komen voor een plek op een van de 4 scholen die de stichting inmiddels heeft opgezet . De norm is kinderen die uit grote gezinnen komen die minder dan 20 dollar te besteden hebben per maand. Onderwijs maakt het verschil! Kinderen , dus ook minder bedeelde kinderen uit sloppenwijken, moeten een kans krijgen om zich te ontwikkelen.

Shukla vertelde dat bij de oprichting 5 jaar geleden er de eerste maanden geen les gegeven werd, omdat de leraren alleen maar bezig waren met opvoeden, discipline bijbrengen zonder te slaan en andere basale dingen die niet zo vanzelfsprekend waren voor deze kinderen. Zo poepten de kinderen overal behalve op het toilet, die vonden ze alleen interessant omdat ze nog nooit gezien hadden dat ze water met een druk op de knop door konden spoelen. De stichting/scholen geven de kinderen ook 3 maaltijden per dag , iets wat thuis niet gebeurt. Ze concentreren zich op de zgn. "cirkel des levens" : voeding, familiebanden, educatie en gezondheidszorg.

We zagen gelukkige en welgemanierde kinderen tijdens ons bezoek. De sfeer was erg goed. Onze bijdrage aan dit geheel ligt natuurlijk op het vlak van educatie. Ze hebben besloten de 30 laptops te gebruiken in één klas met 6 en 7 jarigen en de implementatie te richten op de vakken Engels en wiskunde . Iets waar wij ons geheel in kunnen vinden, want je kunt beter klein beginnen. De infrastructuur (stroom, internetconnectie) was op orde en de plannen over het gebruik van de laptop in de maak.(Ze hebben de laptops pas sinds mid september in hun bezit) Ze hopen ook op hun andere 3 scholen 1 klas te kunnen voorzien met kinderlaptops. Een ding is duidelijk: Deze kinderen krijgen hier kansen die ze anders nooit, nooit gehad zouden hebben! We zijn trots en blij dat we een beetje hebben kunnen helpen.

Voorlopig zit ons werk er dus op en zullen we geen projecten meer "live" bezoeken, maar de emailmachine ( in ons geval bevindt die zich in de laptop die met Harries rug vergroeid is)heeft nooit vakantie. Het project in Nepal lijkt de goede kant op te gaan, maar moet nog verder worden uitgewerkt door OLE Nepal en is nu afhankelijk van keuzes die de politiek gaat maken. In Rusland wordt er ook gewerkt, Boris Yarmakhov kijkt hoe de laptops op de school voor blinden en slechtzienden in Nizhny ingepast kunnen worden. Mongolie heeft de zaken minder goed op orde,daar hebben ze nog geen kabel getrokken. Maar we houden alles in de gaten! Harrie schrijft op dit moment een duidelijk evaluatie van onze ervaringen met OLPC (als organisatie) in elk land en die gaat naar het OLPC hoofdkanntoor in Boston. Deze zal niet geheel positief zijn.

Dagelijkse bezigheden van ons zijn natuurlijk ook nog steeds het mooie India bekijken, iets waar we nog maar twee (!) weken de tijd voor hebben. De reis gaat naar Hampi en dan naar GOA, het strand. Inmiddels zijn er ook kleine dagelijkse beslommeringen, zo hebben veel hotelkamers ook een schuifslot aan de buitenkant van de deur zodat in principe iedereen je op kan sluiten van buitenaf. Is dus ook gebeurd. We hebben moord en brand geschreeuwd en de kamerjongen heel vuil aangekeken. Het was een "foutje", niet zo'n leuk foutje op de vijfde verdieping met getraliede ramen! We ontmoeten ook nog wat Indiers op onze langere slaaptreinreizen door het land. Helaas zijn dit vaak schreeuwende kinderen ( "do you want slap or sleep?" vond ik wel een goeie), maar laatst was het een Bollywood cameraman die net "The Return of Hitler" had gefilmd ergens in America. (What? Hitler? Yes! Dan hebben we het toch goed verstaan, welterusten).

Anyway, vanaf woensdag 19 november is het nieuwste compilatiefilpje te zien MMvM26 op de website van de Gelderlander en hopelijk ook op de onze, dat ligt aan de internetconnectie. Daarin is meer te zien van ons laatste project. Veel kijkplezier!

We wilden geen geld geven. Gevolg was dat we vandaag met een riksja naar het weeshuis zijn gereden met 60 kilo rijst ( 1,5 week voedsel), 5 kilo rode pepers en benodigdheden voor het maken van chili (4 weken), 4 kilo tomaten en uien en de groente "lady's finger", schoolboekjes, pennen en educatieve posters. Het blijft een druppel op een gloeiende plaat, maar het was een erg dankbaar moment toen de 35 kindertjes een liedje voor ons zongenen de oprichters Daniel en Raquel ons bedankten! Het gaf een beter gevoel dan op het strand liggen in ieder geval. Jammer was dat de riksja bestuurders ons wederom de dubbele prijs vroegen, terwijl ze zagen en wisten wat we gingen doen. Onbegrijpelijk, het is voor hun land en de toekomst van hun kinderen en de winst die zij op zo'n moment maken is goed voor groente, fruit, zeep, shampoo of wat al niet meer voor dit weeshuis! Anyway, het zij zo.

Morgen weer een treindag en overmorgen naar ons project in Bangalore!

Mocht jij ook nog vragen hebben over bijvoorbeeld wat de kinderen ervan vinden, hoe de leraren er tegenover staan of welke vraag dan ook, laat dit dan voor vrijdag weten. Dan kunnen we de vragen meenemen en in onze youtube filmpjes verwerken. In de loop van volgende week is het resultaat vervolgens te zien op onze website: http://www.metersmakenvoormillennium.nl/pageserver.php?section=actueel&page=videos

De relaxboot. De relaxboot heeft zeker tot twee ontspannen dagen geleid waarop we door een mooi gebied gevaren zijn. Ook hier waren er natuurlijk wel weer wat puntjes ter verbetering. Ik ga ze nu opnoemen: de ventilator mocht overdag niet aan omdat dan alle stroom opgebruikt werd (?), de ventilator in de slaapkamer maakte zoveel lawaai dat íe spontaan ook niets meer deed en het heel erg warm werd, de grootste kakkerlakken die ik ooit heb gezien in mijn leven zaten ook aan boord en Harrie gooide in drie overtuigende anti-peristaltische bewegingen zijn avondeten overboord. Daarentegen was het eten heerlijk en hebben we uren lang op het eikenhouten bankstel van tante Drika aan dek boeken kunnen lezen en naar buiten kunnen staren. Een aanrader dus.

We zijn nu in Varkala, een heel erg mooi plaatsje aan de westkust. We zijn vanmiddag zelfs in de zee geweest en dat was superlekker. Alle Westerse toeristen hebben zich hier weer verzameld, alsof ze het afgesproken hebben. Op andere plaatsten waar we geweest zijn zagen we namelijk geen enkele andere toerist.

Zoals eerder gezegd gaan we op 14 november naar de school die de 30 kinderlaptops in gebruik heeft die wij geschonken hebben. OLPC is in ieder land anders georganiseerd (als het al georganiseerd is) en heeft de organisatie "Parikrma" de zeggenschap over de laptops gegeven,onder supervisie van OLPC. Parikrma WEBSITE www.parikrmafoundation.org verricht hier heel erg goed werk. Bekijk hun website maar eens. We dachten dat alle festivals nu wel achter de rug zouden zijn, alle zoetigheid uitgedeeld en alle rotjes afgestoken maar nee, 14 november is "Childrens Day". Aan de ene kant kan het natuurlijk niet mooier, maar het blijkt dat de kinderen weer niet echt op school zijn, maar aan het picknicken zijn of stoepkrijten of weet ik veel wat. We wachten af wat de organisatie ons laat zien. De 5000 euro die we hier gedoneerd hebbenkomt van Rabobank Nederland. Zij wilden specifiek India steunen.

Verder hebben wij ook nog tijd om ons bezig te houden met de vragen des levens. ( Voor de meeste Indiers die wij ontmoeten is de allerbelangrijkste vraag "Where are you from?" en daarna lijken alle vragen beantwoord wanneer wij "Holland " zeggen wat weer nieuwe vragen bij ons oproept….enfin) Zo zijn de volgende vragen tot op heden nog onopgelost:

Waarom ligt er standaard 1 handdoek in een double room?

Waarom hebben bijna alle Indiers een snor? (meestal mannen, maar soms ook vrouwen)

Waarom is er in een verder normaal ingerichte hotelkamer nooit een prullenbak aanwezig ?

Waarom is de douche boven de wc pot gemetseld of in een straal van 50 cm van de wc gemaakt?

En zo zien jullie maar weer, beste lezers, er moeten nog vele vragen beantwoord worden tijdens deze trip. We houden jullie uiteraard op de hoogte! Binnenkort weer nieuwe India foto's en video's op onze website.

Hij: wiebel wiebel wiebel (met zijn hoofd , kan vanalles betekenen, meestal bevestigend, zie ook ons filmpje week 24)

Wij: Wij hebben hier namelijk een zak met vuile was. Dat past wel in 1 machine. Rekent u per machinelading of per kilo?

Hij: wiebel wiebel wiebel

Wij: Eh.. want het is echt niet meer dan 1 lading. Wat is de prijs?

Hij: wiebel wiebel..per stuk.

Wij: Dat begrijpen wij niet. Hoezo rekent u per stuk als alles in dezelfde machine gaat?

Hij: korte wiebel. 35 rupees per kledingstuk.

Wij: Dat vinden wij best veel, zoveel kost het in Nederland niet eens.

Hij: niet begrijpende wiebel.

Wij: En kost een sok dan net zoveel als een lange broek?

Hij: No socks.

Wij: U wast geen sokken???

Hij: Nee, ik was geen sokken en onderbroeken.

Wij: Maar dat gaat toch allemaal in dezelfde machine? En wat doet u dan met uw eigen sokken en onderbroeken of draagt u deze soms niet???

Hij: totaal gedesorienteerde wiebel wiebel

We schreven dat in India alles kan en vaak ook a la minuut, maar hier ben ik dan toch zelf maar het wasvrouwtje gaan spelen. Opvallend is ook dat het Engels steeds slechter wordt hoe zuidelijker we komen. Zo hadden we laats een gids in een natuurpark waarvan we echt niet wisten of hij nu Engels aan het spreken was of zijn eigen taal!

We hebben inmiddels de prachtige omgeving van Munnar gezien waar we uren door de theevelden hebben getoerd. Zoiets moois zie je niet vaak qua landschap. De thee groeit het best op 2000 meter hoogte. Rond 1000-1500 meter doen de kruiden het weer heel goed. We hebben door een kruidentuin gelopen vol met gember,citroengras,nootmuskaat,peperkorrels,kaneel,cacao,kardamon en wat al niet meer! Aan het einde van de rit hebben we in een boomhut geslapen midden in het natuurpark. Aangezien de touwladder vrij instabiel was en de afstand grond-boombut hoog en er ook nog wilde dieren rondliepen, hadden we een klein sanitair probleem in de nacht. Er zat niets anders op dan wachten tot het eerste ochtendlicht, terwijl de geluiden van de dieren volop te horen waren!

Het valt echt op dat Zuid India ook vol staat met kerken en moskeen. Ik had dit persoonlijk niet verwacht. Natuurlijk zijn de meeste Indiers Hindu, maar hier zie je veel afbeeldingen van nonnen, kardinalen en wassen beelden van andere Heiligen.

We worden uiteraard nog steeds afgezet door iedere riksjarijder die ons in zijn gezichtsveld krijgt. En met afzetten bedoel ik niet op de plaats van bestemming. Ook al staan we voor een bord van 6 m2 waar de prepaid tarieven op vermeld staan voor elke bestemming in de omgeving, we krijgen het dubbele te horen. Meest gehoorde smoesjes: dit zijn de tarieven die de overheid heeft vastgesteld maar deze dateren uit 2002/ de olieprijzen zijn gestegen / deze tarieven zijn voor een enkele reis en niet retour etc. etc. Wat ze eigenlijk bedoelen te zeggen is:" ik ken jou niet, maar je bent een buitenlander dus mag ik keihard in je gezicht liegen want je hebt toch geld genoeg." En natuurlijk hebben we ook geld genoeg, maar een beetje eerlijkheid wordt door ons ook gewaardeerd.

De grootste atractie in Alleppey is er weer uit gaan, namelijk met een zgn. "houseboat". Er is hier 900 kilometer aan kanalen en sloten door moerasachtig gebied en dat schijnt fantastisch mooi te zijn. Met een tweepersoonsboot vol met eten en bediening sjokt iedereen hier doorheen voor 24,48 of nog meer uren. We gaan het morgen beleven. Het schijnt de meest relaxte ervaring te zijn van heel Zuid India. We houden jullie op de hoogte!

We hebben een aantal dagen doorgebracht in Ooty (echte naam Ugadoegadullalamdalah of zoiets), een hill station vol met theeplantages. Het was er lekker fris en we hebben het proces van theemaken eens goed bekeken en dat was interessant. De Indiase toeristen overtroffen de Westerse toeristen in Ooty in aantal. Ook in enthousiasme trouwens, want toen ze ons eenmaal in de gaten kregen hebben we een fotosessie van 20 minuten gehouden. Op de een of andere manier is het nog steeds interessant voor een Indier om met een Westerling op de foto te gaan anno 2008. Toen ik aan een van de jongens, die allemaal met hun mobieltjes foto's maakten vanuit iedere invalshoek, vroeg waarom het toch zo bijzonder was om met ons op de foto te gaan zei hij: I love you men ,Harrie , and I love you Gurtie and I love your style ! Ahum. Tja. Hij was trouwens niet helderziend ofzo, we hadden onze namen gewoon verteld. Toen we een enorm grote Hindoe familie op ons af zagen komen met camera's zijn we gevlucht.

Vanuit Ooty naar Mettapulayam rijdt een treintje. Sinds 2005 is dat UNESCO werelderfgoed en terecht. Het lijkt wel een speelgoedtreintje hoog in de bergen met een stoomlocomotief ervoor en aapjes op het dak en natuurlijk een prachtig uitzicht! 46 kilometer in 3,5 uur is alleen niet snel, dus soms heb je het idee dat je in een attractie zit in Bobbejaanland.

En nu zijn we in FortCochin, een rustig plaatsje aan de Arabische zee. De Nederlanders hebben hier de Portugezen en Vasco da Gama bevochten. Er is zelfs een Nederlands kerkhof hier en ons hotel ligt in de Bergher straat! Vandaag hebben we ons getrakteerd op een korte gezichts- en hoofdmassage volgens de Ayuvedische principes. Nadien hadden we allebei het idee dat er een fles oude zonnebloemolie over ons hoofd uitgegoten was en dat ons gezicht drooggedept werd met een handdoek waarmee de oliebollenpan afgedroogd was. Dan door naar de kookles. ( ja we blijven wel bezig hier) We leren 3 visgerechten maken op z'n Kerala's (naam van de staat waar we nu zijn). Theresa begon tegen mij te praten over kruiden en vijzels en kokosmelk, maar al snel bleek dat Harrie de expert is van ons tweeen. Het was heerlijk!

Ondertussen wordt er ook nog gewerkt. De papieren van de bus en de sleutels en de zgn. " bill of lading" circuleren tussen Vladivostok, Breda, Leusden en onbekende plaatsen, dus dat gaat nog niet helemaal goed. De verwachttte aankomsttijd van de Iron Lady was 9 november, maar er gaan ook geruchten dat het pas 27 november is. Wel grappig, want dan komen wij ook terug.

OLE Nepal, stichting Maya en wij zijn ook druk bezig om het project in Serachour in Nepal van de grond te krijgen. Daar valt nu nog niets concreets over te zeggen , maar hopelijk binnenkort wel. Op 14 november bezoeken we ons project nabij Bangalore, waar we 30 laptops hebben kunnen doneren.

In India kan alles. Zo kwamen we direct vanuit het vliegveld van Bangalore al in een file terecht. Natuurlijk is dit niet zo raar met 1 biljoen Indiers, maar op een driebaans snelweg om 22.00 ver buiten de stad vraag je je toch af wat de boel zo ophoudt. Toen we bij de oorzaak van de opstopping aankwamen moest ik toch even goed kijken wat daar in de regen op de weg lag. Het was geen gedroogde seranoham ( mijn eerste ingeving), ook geen geit, geen kalf en geen hond. Het was een mens met armen en benen (hoofd kon ik niet zien) en met grote stenen omgeven om niet meer ledematen kwijt te raken door langsrazend verkeer.

Dat was de eerste indruk. Nadat we natuurlijk van alle kanten belaagd werden door taxi's en riksja's, maar dat wisten we van te voren. Ons hotel had geen douche, maar wel een tv. Bangalore is bekend om zijn IT industrie en er zit dus best wel wat geld hier. Het contrast met de mensen op straat die niets hebben en soms ook ernstig gehandicapt en misvormd zijn is veel zichtbaarder dan in welk land we ooit eerder geweest zijn. Met uitzondering van Noord India dan.

Weg uit Bangalore dus, nadat we met Amit ( de verantwoordelijke voor de implementaties van de laptops in India) een afspraak gemaakt hebben om half november terug te komen in Bangalore om de school te bezoeken die de 30 laptops gebruikt die wij geschonken hebben. Nu hebben de kinderen namelijk vakantie voor het derde - vuurwerk-zang-en-dans-festival van deze maand!

De 250.000 Nederlandse meiden van Go!Supermodel hebben zo'n 20 pagina's bij elkaar gediscussierd over ons project. En dat is goed. Meeste vraagtekens werden gezet bij het feit of kinderen niet eerst voedsel,kleding en onderdak moesten hebben voordat er aan laptops gedacht werd. Natuurlijk! Natuurlijk vinden wij dat ook en we gaan ook niet naar dorpen en scholen waar deze basisbehoeften nog niet zijn. Maar voor de lange termijn is educatie de oplossing tegen armoede, dat is ons standpunt. Ze hebben met z'n allen (nog) geen laptop bij elkaar gesms-d, misschien komt dat nog of moeten wij onze marketingcampagnes herzien?

Op zoek naar iets minder spicy eten voor iets minder spontaan toiletbezoek duiken we Zuid India in. Dat is lastig, want het wordt alleen maar scherper. We worden beneveld door heerlijke wierookgeuren en zijn continu omgeven door starende mensen. Er zijn niet veel toeristen hier, zou het door de regen komen? Ze vragen om de 2 meter "Where are you from ? " zodat we heel flauw maar antwoorden "Mexico" of "The Moon". Meestal geloven ze dat trouwens niet. Zolang we iedereen met een glimlach achter kunnen laten is het goed.

Op 22 oktober hebben we de hoofdverantwoordelijke van Open Learning Exchange (OLE) Nepal bezocht. Ondanks de stroeve start een paar weken geleden, moet gezegd worden dat ze een goed verhaal en een goed plan hebben liggen voor Nepal. Het was een inspirerende bijeenkomst. Er worden 5 scholen in 5 totaal verschillende districten in Nepal uitgekozen om de laptop in te gaan zetten, waarvan er nu 3 al definitief zijn. Er is steun van de overheid en er is een uitgebreide samenwerking met leraren en ontwikkelaars van lesmateriaal. Alle software van de laptops is al vertaald in het Nepalees. Alles wordt nu nog gesubsidieerd door de World Food Bank en de Deense Ambassade. Er zijn twee testscholen in Kathmandu met zo'n 300 laptops en iedere week is er een feedback-bijeenkomst met OLE , ontwikkelaars en leraren. Deze aanpak spreekt ons wel aan. Het allerbeste en makkelijkste zou zijn wanneer "onze" school in Serachour een van deze 5 kan zijn en we onder de vleugels van OLE kunnen werken. Dit blijft echter nog even onduidelijk, de lobby is gaande!!

Zelf hebben we op dit moment ook wel wat frustraties richting de OLPC organisatie. Ze maken het ons onnodig lastig, terwijl we ons uiteindelijk allemaal voor hetzelfde doel inzetten! Zo worden er in de algemene OLPC nieuwsbrief alleen maar positieve verhalen geschreven over de implementatie van 10.000 + laptops in Mongolie, terwijl het daar uiteindelijk nog niet wil lukken. Wij zijn geschokt dat onze donatie van servers,kabels,accespoints en switches nog onaangeroerd in de scholen staat. Uiteraard houden we een vinger aan de pols, maar motiverend is het niet. In de laptop zelf en in onze missie hebben we natuurlijk nog het volste vertrouwen!

Via connecties van Harrie in de virtuele wereld van GO!Supermodel! (wat doet Harrie daar toch onder werktijd ??) hebben we deze week een online campagne kunnen lanceren onder 250.000 meiden tussen 12 en 16 jaar. Ze worden allemaal opgeroepen om een kansarm kind in een ander land te helpen om ook met een laptop te kunnen leren. Als ze al hun vriendinnen oproepen om OLPC naar 3669 te sms-en levert dat hopelijk weer wat sponsorgeld op!

De 15 laptops zijn gearriveerd in Pskov en ook daar hebben we mooie foto's van ontvangen van enthousiaste leraren uit Pskov en provincie Pskov.

Nepal hebben we verlaten en alweer bevonden we ons op een vliegveld. Natuurlijk hebben we some serious shopping gedaan in Kathmandu. Ook deze keer zijn we naar een agent gegaan die dit in een doos stopt en de verzending naar huis regelt. Naast een bus op zee hebben we nu dus ook souvenirs in de lucht hangen! Als dat maar goed gaat! Onze logistieke partij in Vladivostok/Rusland vond het nl. toch " niet zo veilig" om al onze belangrijke autopapieren/autosleutels naar Harries vader te sturen en besloot op eigen initiatief om dit maar naar een kantoortje in Rotterdam te sturen. Dan heb je liever dat de Russen helemaal maar niet meer zelf denken, want zo heb je er weer een regelzaak bij.

Harrie was populair in Nepal, of tenminste zijn naam. Harrie, oftewel Hari, oftewel Hari Krishna is dus een oer Nepalese naam. Nepalezen vonden dat grappig en makkelijk. Zo kon de raft-gids roepen : Harrie ….Forward!! Voordat Harrie alsnog eruit geslingerd werd in de kolkende rivier lag! Ik moet het meestal doen met de variaties Kektie Sektie Sexy Kathy of Hektie.

Voor de laatste beelden, videootjes en andere filmpjes zie onderstaande links:

Voor video's kijk op http://www.metersmakenvoormillennium.nl/videos/

Voor foto's kijk op http://www.metersmakenvoormillennium.nl/fotos/

Voor oudere blogitems, kijk op http://www.hoemoetdatnou.hyves.nl/

In onze laatste week Nepal gaan we toch nog de hoofdverantwoordelijke van OLPC/OLE Nepal ontmoeten. Het lijkt ons goed om hen op een of andere manier toch te betrekken bij onze plannen van de school van Serachour. Denk aan de distributie van de laptops of het trainen van de leraren. We hebben een afspraak op 22 oktober. Toevallig hebben we ook iemand ontmoet van ABC Networks, een Nepalees TV station, want een bezoek aan Nepal is natuurlijk niet compleet zonder media aandacht. We zullen zien wat het ons en het project brengt.

De Himalaatmaar werd gelukkig toch nog de Himalleluja! Als de wolken rondom de toppen verdwenen zijn is het hier werkelijk prachtig. Je voelt je nietig tussen toppen van meer dan 8000 meter. We hebben een gedeelte gelopen van het zgn. Annapurnacircuit. We deden dit met een gids en een porter die zo'n 12 kg droeg voor ons. In het begin leek het een beetje "Wie van de drie" toen we aan de aanwezigen vroegen "Who is our guide? " en er niemand antwoordde. De gids zou nl. wel wat Engels moeten kunnen. Dat bleek tegen te vallen. Af en toe richtte hij zijn vinger enthousiast op en zei dan "house"of "bamboe tree", maar dat zagen we zelf ook nog wel. Verder was het een goed jong en ook de porter maakte geen gebruik van alle gemakken waarvan Harries rugzak voorzien was. Het liefst liep hij met een touw om zijn hoofd waaraan de rugzak vast gebonden zat naar boven, op slippers.

Maar nogmaals, de bergen zijn schitterend, we waren iedere dag voor de regen binnen en het eten was zalig in alle lodges in de bergen. Ondanks dat we niet boven de 3100 meter geklommen zijn vond Harrie het toch nodig om iedere dag knoflooksoep te eten ( gemaakt van 1 hele bol per kop!) dat een goed middel tegen hoogteziekte blijkt te zijn. Ik mocht meegenieten.

Na de wandeling konden we geen keukentrapje meer beklimmen , maar hebben we ons wel de raft ingehesen voor 2 dagen. Ook dat was zeer de moeite waard, alhoewel ik sommige rapids (versnellingen) nog wel heftig vond. Kamperen op een strandje bij volle maan en wederom erg lekker eten, maakten alles zeer de moeite waard.

Vanochtend hebben Harrie en ik een olifant gewassen in de rivier. Dat was machtig mooi. We mochten erop klimmen en werden door de olifant bedankt met een enorme sproeier water uit haar slurf. Fantastisch! Er werden ook mooie olifantendrollen gemaakt in het water. (door de olifant zelf natuurlijk) De komende dagen bezoeken we nog een olifantenopvanghuis en doen een olifantensafari. Het lijkt wel vakantie hier !

Verder zijn er wel wat veel toeristen hier ( ha ha zei de toerist).Je hebt het idee dat je heel erg afgelegen zit, maar in het hutje naast je hoor je Nederlanders spreken en in het restaurantje aan de rivier kun je "pataje orlog" krijgen…….en dat was heel erg lekker zal ik maar bekennen.

We denken ook nog wel eens aan de Iron Lady, vooral wanneer we heel veel kilo's op onze rug dragen. Als alles goed gaat zit ze nu op zee, ergens onder Zuid Korea. Alle rekeningen zijn door ons betaald, maar het blijft een aparte wereld, want de inklaring in Rotterdam zit er dan weer niet bij in. Bij navraag door ons krijgen we te horen : We werken niet met particulieren. Dat is niet voor het eerst dat we dat antwoord krijgen, maar het lijkt me toch ook stug dat we de eerste particulieren zijn die iets in een container stoppen en het daarna weer terug willen hebben ?! Wordt vervolgd zal ik maar zeggen…..

Voor video's kijk op http://www.metersmakenvoormillennium.nl/videos/

Voor foto's kijk op http://www.metersmakenvoormillennium.nl/fotos/

Voor oudere blogitems, kijk op http://www.hoemoetdatnou.hyves.nl/

We zijn ook in Serachour geweest, een dorpje met zo'n 800 inwoners dat op 1 uur reizen van Pokhara ligt. Hier is Rene Voss en Stichting Maya al jaren actief. Zo is de school behoorlijk uitgebreid met lokalen en lesmateriaal en gaan er nu 250 kinderen uit de omgeving hier naar school i.t.t. 100 een paar jaar geleden. Op dit moment waren er drie vrijwilligers actief die een EHBO post in gingen richten en gingen helpen in het vrouwenatelier en op school.

Wij hebben geprobeerd om de hoofdverantwoordelijke van OLE NEPAL (Open Learning Exchange, voorheen OLPC Nepal) , het schoolhoofd, leraren , Rene en wijzelf bij elkaar te roepen voor een plan de campagne. OLE Nepal wil namelijk dit schooljaar een pilot op 10 scholen met de laptop starten en daarnaast 10 scholen zonder de laptop als testscholen gebruiken. Later zal dit uitgebreid worden naar 30 scholen en in 2015 moet ieder kind tussen 6-12 jaar in Nepal beschikking krijgen over een kinderlaptop. Dit plan is besproken met de Nepalese regering en hier is budget voor toegekend, alhoewel de nieuwe regering (sinds 4 maanden) nog niet gevormd is endat maakt alles onzeker. OLE Nepal heeft het schandelijk af laten weten, de rest van bovenstaand rijtje was erg enthousiast. ( Inclusief de kinderen die even op onze laptop mochten oefenen, zie filmpje en foto's) We gaan dus ons eigen plan trekken. We gaan zelf de laptops bestellen, een trainer zoeken voor training op het schooltje van Serachour en iemand voor onderhoud. In maart 2009 zal Rene ook weer hier zijn. OLPC Nepal heeft dus even wat vertraging, maar het was goed om de plek en de betrokkenen met eigen ogen te zien. We hebben er zelfs 1 nacht geslapen. We mochten kiezen uit een kamer met ratten of een kamer met muggen, of allebei.

Verder vermaken we ons wel in Pokhara, het is een waar toeristenmekka! Alles is te koop en te verkrijgen. Het eten is goed en er mag weer gerocheld, gespuugd en gesnoten (zonder zakdoek) worden aan het tafeltje naast je! Er zijn veel toeristen en we hebben het idee dat er ook heel veel vrijwilligerswerk gedaan wordt door buitenlandse organisaties. Alleen al in onze reisgids staan wel 25 organisaties die actief zijn in Nepal. Dit varieert van weeshuizen runnen, HIV kinderen opvangen, Vrouwenhulpgroepen, Tibetaanse vluchtelingen handwerkclubs tot aan milieubescherming. Het valt echt op. Sinds vorig jaar hebben ze bedacht dat er op alles belasting geheven moet worden. 10% voor de service en 13% voor de overheid. Zo hebben we al zwembadbelasting betaald, broodje-kaas-service belasting afgedragen en ook massagetax wordt hier geheven.

Harrie is nog steeds druk bezig om iedere week een compilatiefilmpje te maken van 3 minuten (3-4 uur werk en met een echte deadline!) . Dit wordt iedere woensdag gepubliceerd op de website van de Gelderlander (www.degelderlander.nl bij dagflits) en ook op onze eigen website bij ACTUEEL en VIDEO'S. Het is de moeite waard om daar eens naar te kijken. Het geeft een goed beeld van de dagelijkse gang van zaken in een land. Ook andere filmpjes en foto's zijn te vinden door te klikken op ACTUEEL en dan FOTO'S. We moeten alleen zelf opletten welke titels we de filpmjes en foto's meegeven , want een titel als "Russian girls playing…with the XO laptop" krijgt veel hits en de vraag is of dit onze doelgroep is!

Wij gaan vanaf vrijdag toch maar iets actiefs doen. We gaan 4 dagen wandelen en 2 dagen raften en daar hebben we zin in. Daarna horen jullie weer van ons.

]]> Vrijdag 03 oktober, 18.41 We zijn in een andere wereld beland. Na 9 tijdszones doorgekropen te hebben, leveren we die nu weer razendsnel in per vliegtuig! Na het vertrek uit Vladivostok, dat uiteindelijk alsnog gepaard ging met een pittige discussie met het hotelpersoneel over het gebrek aan Russische service en klantvriendelijkheid, realiseerden we ons dat we een nieuwe fase ingingen. De Iron Lady lieten we achter en de kilo's bagage die nu op onze rug verder vervoerd moesten worden, logen er niet om. Zeker in warm weer is dat niet mis. Korean Airways hielp ons goed om de overgang naar de andere wereld te vergemakkelijken. De service was super! Overal een glimlach, een " Can I help you?" zonder er om te vragen en een "Sorry I've kept you waiting" wanneer we 17 seconden in een rij stonden. Door omstandigheden vlogen we businessclass naar Kathmandu en dat is geweldig! Bij toeval kwamen we erachter dat we transit -passagiers bleken te zijn en dat hield in dat we een superdeluxe overnachting aangeboden kregen in Hyatt Seoul met een bed van 6 vierkante meter, dinner- en ontbijbuffet, een badkuip en transfers. Zuid Korea heeft ons vorig jaar tijdens onze vakantie daar al aangenaam verrast en nu dus weer.

Kathmandu is bruisend op een totaal andere manier. De oude stad krioelt van straatjes, winkeltjes, brommers, taxi's, geuren en kleuren , goretex uitrustingen en toeristen, die we in Rusland bijna niet gezien hebben. Af en toe wordt er zelfs "hasjies"gefluisterd, omdat wij er natuurlijk als echte gebruikers uitzien met onze afritsbroek, Lonely Planet in de hand en rugzak om. Harrie loopt al met zijn petje op omdat hij twee keer vandaag onder de duivenstront terecht is gekomen. Het is 29 graden,schijnt normaal te zijn voor de tijd van het jaar. Staan we daar te kijken met onze drie jassen, handschoenen en muts. Misschien zijn ze nog wel nodig wanneer we de bergen ingaan.

In Kathmandu (dat we regelmatig nog Mongolie noemen. Zo vroegen we om een Mongoolse SIMcard en ze keken ons heel raar aan) is alles weer mogelijk. De menukaarten zijn weer in het Engels, iedereen spreekt Engels, kledingstukken worden gerepareerd voor 30 cent, Harrie die de Indiase ambassade inloopt met pepperspray EN een mes en zegt dat het een Ipod is en dan is het goed, massages op iedere straathoek en honderden betaalbare tours voor trekkings in de Himalaya en omgeving. De souvenirs hier zijn stuk voor stuk prachtig en mooi. Ik wil alles wel kopen! Dat is wel zuur, aangezien een lege Iron Lady in een half lege container naar huis is gestuurd omdat er in Rusland nog geen interessante prul te kopen was om te exporteren. Met Kathmandu had ik de container kunnen vullen.

Zaterdag 4 oktober bussen we naar Pokhara. In het dorpje Serachour ontmoeten we zondag Rene Voss uit Wijchen , die zich al 10 jaar inzet voor dit dorpje. We gaan kijken of er een OLPC project kan starten binnenkort. Onze stichting heeft 5000 euro voor hen gereserveerd en we bekijken hoe we deze het beste in kunnen gaan zetten. Ook de hoofdverantwoordelijke voor OLPC Nepal zal er zondag bij zijn. Het is tevens festivaltijd in heel Nepal volgende week, dus we zijn benieuwd. Foto's en video's zullen zeker volgen !

Wij hebben 3 weken in totaal om Nepal te bezoeken. Misschien gaan we er zelfs nog een wandeltocht aan wagen, maar de Mount Everest beklimmen vinden we niet zo'n grote uitdaging dus laten we nu even achterwege als jullie het niet erg vinden.

Een groet aan iedereen, vanaf ons balkon in Kathmandoe-nog-maar-een-biertje.

]]> Dinsdag 30 september, 10.37 Vladivostok is een mooie stad en het weer is prachtig! We hebben de beste views van de stad, alle 15, al gehad en ook de 78 meter lange onderzeeer en het wassenbeeldenmuseum, bestaande uit 2 zaaltjes met alle Russische leiders als wassenbeeld in opstelling van het Laatste Avondmaal. Tsaar Peter de Grote in het midden. Kortom: we vermaken ons best in deze stad.

Maar er moet natuurlijk keihard gewerkt worden tussendoor. Deze verscheping van de Iron Lady is geen sinecure.Ten eerste zijn we bijna failliet, niet helemaal, maar wel op de goede weg zal ik maar zeggen. Ten tweede werkt STS Logistics eigenlijk alleen met bedrijven. Dat er nu twee fysieke -echt -bestaande- personen zijn, die ook nog iedere dag op kantoor verschijnen is voor hen ook nieuw. De ene vraag roept de andere weer op! Een Volkswagen Westfalia verschepen naar Rotterdam is nu eenmaal andere koek dan bulldozeronderdelen naar Korea sturen. Daarom zijn we al 4 dagen op kantoor geweest, in totaal 8 uur en zijn we zelfs al twee keer bij de notaris geweest (en nog steeds niet getrouwd!). De medewerkers zijn allemaal van onze leeftijd of jonger. Het is aan de onderhandelingstafel soms net een kinderfeestje, maar dan met echte decolletees en naaldhakken. We worstelen ons door de Natasha's, Barbara's, Irina's, Ekaterina's, Natalya's , Anastasia's, Valera's, Lena's en andere dames heen. De enkele man die daar werkt heeft het goed. Ze zien eruit alsof ze ieder moment naar een trouwerij moeten, maar ze zitten gewoon de hele dag binnen in het kantoor! Het blijft fascinerend.

Maar het belangrijkste is dat de Iron Lady veilig in de haven in een container gestopt wordt. Ze hebben ons verzekerd dat de douane het ergst is in Moskou en in Vladivostok. Van Moskou weten we alles al! Straks zijn de laptops vrij en staat de Iron Lady vast! We hebben de bus maar zo gewoon mogelijk gelaten om geen argwaan te wekken bij een humeurige douane beambte. Dat wil zeggen onderbroeken , Nederlandse leesboeken en slaapzakken in het zicht. We moeten het maar afwachten.De Iron Lady zal van 8 oktober tot 20 november op zee zitten. We hopen dat ze niet van het schip valt, want op CNN zagen we dat de orkanen die rondom Taiwan en Korea woeden niet mis zijn.

Wat deze reis ook zo anders maakt dan andere reizen is juist het gehalte aan regelwerk. Nog nooit zat ik zo vaak op een kantoor, in de kamers van schooldirecteuren, bij notarissen, in een haven, in de Poolse en Moskouse Rabobank, op het 8 uur journaal in heel Mongolie, in de Nederlandse krant en nog nooit kwam ik thuis met wel 50 visitekaartjes! Dat is toch wel bijzonder.

In Nederland gaat ook alles door hebben we begrepen (wat raar!). De lease auto is nog steeds niet terecht, het is onduidelijk of ie nu alleen maar foetsie is of ook in de prak gereden. Zo nu en dan krijgen we zelfs aan het eind van de wereld ook nog te maken met aanmaningen en zelfs het incassobureau. Maar alles sal recht kom!

Zo, wij gaan de laatste 2 dagen in voordat we Rusland definitief verlaten. Dat betekent (naast het reguliere bezoek aan het kantoor natuurlijk) nog even de laatste Russische cultuur opsnuiven. Dit doen we door een concert te bezoeken in de concertzaal vanavond en een grote shaslick te eten, want vlees eten gaan we in India en Nepal niet meer doen.

In Seoul hebben we ook al een mooie kamer geboekt, want op 1 oktober kennen we elkaar 5 -en-een-half-jaar en ook in Nepal staan de reserveringen al vast. Het gaat allemaal anders worden dan met onze Iron Lady, die hoefden we niet te boeken. Maar daar gaan we volgend jaar wel lekker mee naar Friesland ofzo.

LAATSTE NIEUWS: Harrie heeft in een dollemansrit door het centrum van Vladivostok ( regen, bliksem,muurvast verkeer,brutale chauffeurs en een voorrijder die geen rekening met ons hield!) de Iron Lady eigenhandig in de container gereden op 30 september om 15.00 uur. Het lood zit voor de deur en er was geen douanebeambte te bekennen die de bus wilde inspecteren. Ze verklaren ons voor gek dat we een 28-jarige bus terug willen sturen. Ander goed nieuws is dat de 15 laptops vanuit Nizhny Novgorod in Pskov gearriveerd zijn, zodat ze daar ook aan de slag kunnen. Behalve dat de plek op straat voor het hotel akelig leeg is zeggen we toch: Jippie, gelukt!

Wordt Vervolgd

Voor oudere blogitems, kijk op http://hoemoetdatnou.hyves.nl/blog/

Voor de liefhebbers heb ik, op een eenzame avond op een verlaten parkeerterrein, enkele gegevens verzameld. Lieke Statistieke zal trots op mij zijn. 9 tijdszones doorgereden, 51 nachten in de Iron Lady doorgebracht, 58 nachten in een hotel, 20 nachten bij vrienden en bekenden onderweg, 17.133 km afgelegd in de Iron Lady en 3280 km in de jeep in Mongolie, 2183 liter benzine getankt voor 1768 euro in 4 maanden, gemiddeld dus 0,80 eurocent per liter en een verbruik van 7,8 km per liter, 1 kapotte band, 68 tankbeurten, 9,8 liter olie in de motor gegooid voor 10.401 km, 43 liter gas verbruikt , 1 luchtfilter/benzinefilter/oliefilter verbruikt, 2 nieuwe veren geinstalleerd, 2 nieuwe schokbrekers voor muutsibuutsi pajero erin gezet, stabilisator twee keer gelast, oliekeerring van de krukas vervangen, twee keer pijpjes gekit ivm olielekkage, knalpijp vijf keer ontknetterd , 1 achterruit en bagagebox gebroken, 1 achterdeur ontzet, sterretje in de voorruit, 10 verschillende garages gezien, 2 ANWB zendingen ontvangen, 3 keer naar de kapper, 1 keer naar de bioscoop, ontelbare hoeveelheid telefoontjes en emails naar TNT Moskou en TNT Nederland, 50 kinderlaptops in Rusland, 3 servers accespoints kabels en switches in Mongolie, 15 leesboeken uit, ook zo'n 15 wegenkaarten en provincieboekjes gebruikt, 8 cd's gebrand met foto's en video's, 19 filmpjes voor de Gelderlander gemaakt, 9 uur (!!) asfalt/steenslag poetsen van de bus na 1500 km slechte weg en 1 onindentificeerbare piep en rinkel uit de achterkant.

Maar we zijn blij dat we Vladivostok bereikt hebben ondanks alles. Drie maanden Rusland, een land van extremen! De gastvrijheid kan ongekend groot zijn, terwijl de bureaucratie op het postkantoor het allerslechtste in mij bovenhaalt. Tijdens de laatste 100 km kwamen we er ook achter hoe we de geluidsboxen beter af konden stellen zodat we eindelijk de liedjes boven de geluiden van de Iron Lady uit konden horen! Toch jammer van die andere 17.033 km. En we kwamen er ook achter waarom de Vladivostok autootjes toch zo goed afgeplakt waren met karton en plakband: we zijn in totaal 9 uur bezig geweest met boenen en poetsen van de viezigheid in de lak!

En dan nu staat ons nog het regelen van de verscheping te wachten. Vandaag zijn we naar STS Logistics gegaan die alles gaat regelen. (We liepen al een beetje krom, omdat we een aantal ribben misten uit ons lijf: Korean Airways had er al een paar gepakt, Yet Airways ook een paar en de rest gaat naar STS Logistics en de vervoerder Maersk! )We hebben ook nog gedacht om een Japans autootje bij de container in te stoppen , in het kader van zakelijk zijn en kosten dekken, maar we hebben al zoveel geregeld deze reis dat het er ws niet meer van komt. We proberen alleen nog om de container te delen met andere vracht die naar Rotterdam gaat, want het is erg duur. De Iron Lady is te hoog voor een normale container, dus moeten we een enorme container huren. Dit worden de duurste 50 cm uit mijn leven en we gaan betalen om een boel lucht te verschepen . Op 5 of 6 oktober kan ze weg en wij verlaten het land al op 1 oktober. We kijken vanuit het hotel dus nog zo'n 6 dagen op haar uit!

Misschien ten overvloede, maar ook in Vladivstok lopen de dames nog steeds op hoge hakken, in strakke korte rokken en goed in de make-up. Misschien ook ten overvloede: ik gebruik nog steeds mijn H&M broek en rode gympen. (Ruth zou zeggen dat schoenen niet perse helemáál kapot hoeven voordat je ze weg kan gooien!) Harrie kan dus nog even goed om zich heen kijken de komende dagen, want van Nepal verwachten we op dit vlak niet zo veel. Hoogstens wat vaseline op de lippen en een dikke trui voor de dames daar!

Een ander bizar feit is dat Harries lease auto gestolen is en total loss gereden is. Dan rijden wij 17.133 km met samengeknepen billen om ongelukken te vermijden en parkeren we zoveel mogelijk bewaakt en dan wordt in Nederland zijn auto van de parkeerplaats van de leasemaatschappij gestolen en vernield. Foei toch!

We vliegen op 1 oktober via Seoul naar Kathmandu in Nepal voor de laatste twee maanden van onze reis. De afspraken om OLPC in Nepal tot een succes te maken worden gemaakt en ook in India loopt het een en ander. Natuurlijk meer daarover in de volgende blogs.

Maar het feit dat het kan bewijzen de " Vladivostok-autootjes" in allerlei variaties: nieuwe Japanse luxe-auto's, trucks, trucks met Japanse luxe auto's erop, dubbele trucks met opleggers en daarbovenop weer Japanse luxe auto's, enorme opleggers met 15 Japanse luxe auto's, busjes met daarachteraanvast weer Japanse luxe auto's en 1 Iron Lady! We hadden veel bekijks in positieve zin. Mensen wilden met ons en de bus op de foto, we kregen cadeautjes, werkers aan de weg lieten hun asfalt vallen en keken ons na of ze toeterden en zwaaiden. Slechts een paar vrachtwagenchauffeurs hebben ons uitgescholden omdat we niet aan de kant gingen voor hen. (onder het motto " tijd is geld") Erg kinderachtig natuurlijk, want wij moesten uitwijken naar een 40 cm steil lager gelegen pad met scherpe stenen en zij hadden dikke banden en konden er eigenlijk makkelijk langs!

De eerste dagen was het weer goed en het uitzicht schitterend ! De herfstkleuren zijn enorm mooi. Je rijdt door bergen en valleien en de omgeving verandert steeds. Je rijdt parallel aan de rivier de Amur, die de grens met China vormt. Daarna werd het kouder en moesten we 's ochtends de voorruit krabben. We sliepen op parkeerplaatsen waar al deze autootjes 's nachts voor een paar uur stoppen.

De kaart gaf op een paar plaatsen stippellijntjes aan: daar zou nog geen weg zijn en dus extreem slecht, maar we wisten niet wat we moesten verwachten: blubber, modder, karrensporen, gaten, kraters, rotsen?? In de regen namen we een lifter mee, vlak voor dit stuk. Het was in zijn voordeel dat hij een van de weinige was die geen camouflagepak droeg en een beetje Engels sprak, en dat het stortregende zal er ook wel mee te maken hebben gehad dat we hem meenamen. Hij begon te vertellen (want hij was zo blij dat hij met echte "Engelsen" kon spreken in plaats van met zijn lerares Engels, die tevens zijn moeder was) maar hij had beter zijn mond kunnen houden. " road very dangerous, people die,deep deep holes, water inside, can't see the stones, maybe snowing there, road is worse". Nou, en daar moet je dan naar toe! We hebben hem er maar snel weer uitgezet. Uiteindelijk moesten we door een riviertje rijden, maar dat is goed gegaan en waren er verderop al zelfs stukjes asfalt klaar!

De laatse nacht voordat we Birobidzhan bereikten, konden we geen parkeerplaats meer vinden om te overnachten en bleven we maar wachten op dat beloofde asfalt dat niet kwam! Omdat we door veel tijdszones rijden kregen we er weer 1 uur bij en moesten we stoppen omdat het donker werd. We zagen niet waar we stonden, dus vroegen we aan een lodderoog in trainingspak: is het veilig om hier te staan voor 1 nacht ? Het voelde al een beetje als de kat op het spek binden want hij inspecteerde de bus en vroeg of we Europese sigaretten hadden. O jee! Maar daar kwam de Majoor (in camouflagepak, 1 ster ) en hij maakte een gebaar van dolksteken in de buik en borst. We stonden voor de gevangenis met 700 gevangenen !! Lodderoogje mocht even buiten de muren werken, maar we waren veilig en de Majoor zou onze bus persoonlijk bewaken. We hebben goed geslapen.

Er valt nog veel meer te vertellen, maar we zijn in ieder geval blij dat we het grootste gedeelte van deze slechte weg achter ons hebben liggen. We hebben geen lekke banden gehad en benzine was er overal genoeg. We hebben alleen een klein sterretje in de voorruit door een steen van de andere kant. We hebben nog zo'n anderhalve week om in Vladivostok te komen, maar dat gaat wel lukken.

Wordt vervolgd......

Voor oudere blogitems, kijk op http://hoemoetdatnou.hyves.nl/blog/

Verder heeft de bus weer een opknapbeurt in de garage gehad, de Iron Lady heeft nieuwe veringen en schokbrekers achter gekregen! Het heeft Harrie wel een dag in de garage gekost, met tussendoor natuurlijk veel thee drinken, boekweit kauwen en vet schapenvlees naar binnenslurpen , maar we denken dat ze nu klaar is voor onze tocht van UB naar Vladivostok , die start op 12 september.

Ondanks de mooie natuur, het feit dat we veel praktische zaken goed kunnen regelen in UB, zijn we toch niet treurig om UB en Mongolie te verlaten deze week. Ten eerste hebben we ons leven al zo'n honderd keer op het spel gezet met het oversteken van de hoofdweg in Ulaan Bataar. Het is echt geen gein; het verkeer in deze stad is vre-se-lijk en dat gaan we niet missen. Ten tweede zijn we ook wel teleurgesteld in Mongolen met ogen zo groot dat de dollartekens er bijna uitvallen. De vistrip.

We wilden nog een keer een tripje maken, en wel een die relaxt was en waar Harrie wat kon vissen en ik kon lezen. Klaar. Witte Veder en Arendsoog konden wel wat regelen en zo bedachten we samen een plan. Na al mijn reiservaringen zou ik toch inmiddels moeten weten, dat zoiets zwart op wit moet om al het gezever over geld (want gezever op reis gaat ALTIJD over geld) later te voorkomen. Fout 1, dat hoefde allemaal niet, want we waren na 7 dagen Gobi praktisch familie en het geld hing af van of we grote vissen gingen vangen of niet. Yeah right! Arendsoog en Witte Veder bleken naast een voor-, achter-, boven- en waarschijnlijk ook onderkant , een enorme schaduwkant te hebben ! Het werd gewoon hun trip, waarbij wij toevallig in de auto zaten , met het ontmoeten van hun vrienden, uitslapen, gezeur dat er niet 1 kilo vlees per persoon per maaltijd was (schijf van vijf bestaat hier uit vlees, vlees, vlees, vlees en thee) en chagrijnige koppen iedere dag. Blijkbaar hadden we een gevoelige (V) snaar geraakt bij Arendsoog , want op de heenweg heeft hij niets gezegd, en op de terugweg hebben wij niets meer gezegd. De zuurtegraad in de auto steeg (door die dooie vis in de achterbak? Door het feit dat niemand zich ooit waste? Door die dooie gazelle die ook nog was geschoten en in stukken mee moest? ...wie zal het zeggen) en daarmee daalde de sfeer. Een trip van vier dagen die helaas net vier dagen te lang heeft geduurd.

Sommige mensen vragen ons per mail of we ook nog contact hebben met vrienden en familie thuis. JA! Dat gaat heel gemakkelijk met een internetverbinding die praktisch overal is, mobieltjes die het bijna overal doen of goedkoop bellen via Skype. De meest bizarre telefoontjes kwamen van Harries leasemaatschappij: zij belden midden in de nacht dat ze een melding hadden gekregen dat zijn auto totalloss was gereden. Dat is natuurlijk interessant want die is gewoon bij de leasemaatschappij gestald voor 6 maanden. Verder zijn we ook twee keer gebeld door dronken Nederlanders of wij de politie waren! Verder valt het wel mee.

Wordt vervolgd. Wil je onze foto's en video's bekijken, ga dan naar Video's en Foto's

Voor oudere blogitems, kijk op http://hoemoetdatnou.hyves.nl/blog/

Allereerst: de Gobi woestijn (Gobi betekent letterlijk woestijn, dus eigenlijk hebben we het dan over de woestijn-woestijn, maar dat terzijde) betaat NIET uit zand. Het is een zeer, zeer dunbevolkt gebied met 0,3 inwoners per vierkante kilometer. We hebben 2150 km rondgecrosd langs highlights, maar voornamelijk door leegtes waarvan je omvang niet kan vatten. Arendsoog had gelukkig zijn arendsogen mee, want in dit gebied staan geen verkeersborden, maar zijn duizenden kruisingen, T-splitsingen, vierbaansmodderwegen en andere karrensporen. Hij wist ons feilloos naar de juiste plek te brengen. Je moet er ook niet aan denken om autopech te krijgen, want je komt uren niemand tegen en in de nomaden-ger kunnen ze je waarschijnlijk ook niet verder helpen dan je een kop geitenmelk en schapenyoghurt aan te bieden. Maar goed, geen pech gehad. We kwamen onderweg bijzondere dieren tegen waaronder grote roofvogels en wilde paarden. Alle kuddes schapen, geiten en kamelen leveren mooie plaatjes op.

Ondertussen sliepen we heerlijk in de gers. 's Avonds werd er een kacheltje aan gedaan en had je het lekker warm met zijn tweeen. En dat was luxe, want sommige gers waren niet bestand tegen deze regen en dan rook je bed en de kleedjes op de vloer toch al snel naar nat schaap of dode kameel.. Een natte ger is geen fijne ger, zeg ik altijd maar.

Naast het turen in uitgestrekt niemandsland met af en toe een witte stip (ger) of een kudde dieren en waar ieder uitzicht een foto waard is, hebben we ook zandduinen beklommen, rondje kameel gereden, een adelaar vastgehouden, een nomadenfamilie bezocht, een tamme babykameel snoepjes gevoerd, wilde paarden gezien en een mooi klooster bezocht. Het was een fijne trip, die eindigde in Ulaan Bataar in het ziekenhuis, waar Witte Veder een cardiogram liet maken. Hij had last van zijn hart gekregen en moest ook vaak overgeven en naar de "wc" rennen. Het lijkt er gelukkig op dat het wel goed gaat komen met hem. De foto's en (hart)filmpjes geven een uitgebreider beeld.

De scholen zijn begonnen en op 3 september gaan we naar 2 scholen in Ulaan Bataar waar de laptops al zijn. We bieden hier onze bijdrage aan, dit zal in de vorm zijn van een server. Uiteraard maken we hier weer videos en foto's van en plaatsen we dit op de website. Daarover snel meer.

Voor oudere blogitems, kijk op http://hoemoetdatnou.hyves.nl/blog/

Dit betekent dat het er op lijkt dat we China echt gaan missen, of boycotten als je het een andere benaming wil geven. Dit betekent ook dat we de slechtste weg van Rusland gaan rijden met minimaal 1500 km gravel en andere bospaden. Ik kijk er nog niet naar uit en vertel het de Iron Lady nog maar niet.

Over garages gesproken; het Volkswagenforum is weer vreselijk behulpzaam. Een VW T3 goeroe, Ome Henk uit Nieuwegein, heeft veringen voor ons gevonden en die worden nu per express door de ANWB/ DHL bezorgd. Het lijkt erop dat ze er weer binnen 48 zijn! Kunnen we weer doorrijden met iets minder gewiebel en geschok. Gisteren hebben we iemand op straat aangehouden met een VW bus en gevraagd waar hij zijn reparaties doet. Dat werkt super, we hebben nu zijn telefoonnummer en bellen hem volgende week voor wat tips.

Last , but zeker not least: OLPC Mongolie. Gisteren hebben we weer uitgebreid met Elana gepraat. Het politieke spel weerhoudt haar van haar eigenlijke taak hier namelijk het implementeren van 20.000 computers en het trainen van de leraren. De regering heeft zelf 10.000 laptops aangeschaft, deze zijn er nog niet. Een andere 10.000 hebben ze gekregen van het programma Give One, Get One. (In Amerika konden mensen afgelopen december zelf een laptop aanschaffen (twee betalen) en tegelijkertijd wordt er dan een andere ergens ter wereld geschonken.) Deze zijn er wel, maar daarvan worden er 8000 gewoon vastgehouden! Nog eens 2000 laptops doen mee in een pilot van de Worldbank. De kinderen op deze scholen hebben een contract getekend en de laptop is hun bezit. Dit is om hun verantwoordelijkheidsgevoel ervoor te vergroten en zo kunnen ze gelijk hun familie er bekend mee maken. De training van de leraren gaat erg goed, ze zijn creatief en enthousiast. Bij het verspreiden van de laptops door het land zullen zij de scholen afgaan om andere leraren te trainen. Ook wordt er een lokaal team opgeleid voor technische vragen en service mbt de laptop. Dit alles valt of staat bij betrokken projectleiders uit Mongolie die de waarde inzien van deze gift en de energie die de trainers er nu al insteken. Uit Elanas verhalen moet er in Mongolie nog veel gebeuren.

Voor oudere blogitems, kijk op http://hoemoetdatnou.hyves.nl/blog/

De stad. Sowieso zijn er in UB meer toeristen dan we in heel Rusland gezien hebben. Er zijn 600 buitenlanders in 200 autos die de Mongol rally gereden hebben en hier hun auto veilen voor het goede doel. Het is bijna specialer als je met de trein hier aankomt! Ook zien we van die vieze backpackers met dreads waarin je het eten van 3 weken nog terug kan vinden en die zonodig op blote voeten in een internetcafe moeten zitten. Waarom? Al sla je me dood. Ze moeten blij zijn dat ze schoenen hebben en dat er een douche voor ze is in de stad! In die regen is het verkeer ook nog chaotischer dan normaal. Putdeksel stromen over en niemand ziet de enorme gaten meer door de regenval. Chaos! Ik heb respect voor de rijlesauto die voorbij kwam. Deze had een waarschuwingsdriehoek op het dak en vier vlaggen aan iedere hoek van de auto, bovendien had de leerling bestuurder een mondkapje op! Als het zo moet, zou ik de bus pakken. De mooie dames die we in Rusland zagen , opgemaakt en op hoge hakken, zijn ook uit het straatbeeld verdwenen. Misschien zijn ze in zo'n gat in de weg gevallen.

Internetcafes en restaurants (Koreaans, Japans, Chinees, Mongools, Westers) heb je hier ook weer in overvloed. Wat in Rusland niet gebeurde, was hier binnen 24 uur gerealiseerd: buikrommel en wc hangen de hele nacht. We hebben er nu de naweeen nog van.

We hadden Anastasia in Irkutsk beloofd om voor haar te informeren wat een ger (nomadentent) kostte omdat ze er een wil aanschaffen. We gaan naar een Cubaan met een cafe die er meer over kan vertellen. Deze kleine vettige man met riekende adem is echter amper te verstaan. Heeft hij het nu over wood, wool of walls van de ger? We knikken maar netjes ja ja. Tenslotte vertelde hij dat hij een paar Spanjaarden had ontmoet die na de Mongol rally bij hem waren gekomen en geinteresseerd waren in grrs. Gers? Wat raar dachten wij, dat die mannen ineens een Mongolse ger willen kopen. De Cubaan grinnikte onophoudelijk toen begrepen we dat hij Mongoolse grrs> Mongoolse girls bedoelde. Ze waren immers al 30 dagen van huis! Oke dan.

We zijn nu in Nationaal Park Terelj, 77 km buiten de stad. Supermooi en rustgevend. Hier heeft Nederlander Bert de Groot al een hele tijd een paar gers, wat vee en prachtig uitzicht. Het was wat koud maar we hebben bij het kacheltje in de ger geslapen. We spelen met zijn zoontjes, 9 trouwe honden, varkens, we vissen in de rivier en er wordt door Berts Mongoolse vrouw Nederlands gekookt. Gisteren hebben we een gehaktbal gegeten ! Haha. Het laatste gedeelte van de weg moesten we 5 keer door de hoge rivier. De Iron Lady kon dit niet, dus dit moest met de jeep gebeuren. We hebben goede dagen hier !

We hebben ook contacten gelegd met Elana Langer, medewerkster OLPC in UlaanBataar. Het was een goede bijeenkomst en we hebben afspraken gemaakt over het bezoek aan de twee pilotscholen in UlaanBataar. Er zijn 20.000 laptops in Mongolie waarvan er helaas ook weer 8000 door de regering vastgehouden worden om en politiek spel mee te spelen en kiezers mee te trekken.

De plannen zijn om OLPC projecten te bezoeken, maar ook nog een tocht door Mongolie te maken, want het is hier prachtig. Wil je zien hoe het is verlopen in Rusland, check dan de website http://picasaweb.google.com/vasiliy.burov/oEsenH

Wordt vervolgd uiteraard!

Voor oudere blogitems, kijk op http://hoemoetdatnou.hyves.nl/blog/

Met veel moeite hebben we Irkutsk verlaten afgelopen zaterdag. Anastasia en haar familie gooiden alles in de strijd om ons nog een dagje daar te houden. Opmerkingen als: "je zier er moe uit, rust uit en vertrek morgen pas" , "mijn moeder heeft pizza voor jullie gemaakt dus je kunt echt nog niet weg" en " Sacha wil ook nog afscheid van jullie nemen, maar hij werkt tot 14.00 uur!". Kortom: we voelden ons echt onderdeel van deze fijne familie, maar ook aan Rusland moet een keer een eind komen. We zijn 2 maanden en 1 week in Rusland geweest en we zijn ons zowaar gaan hechten aan het land, de gewoontes en het volk.

Zondag 17 augustus in de namiddag, na een dag rijden, zijn we maar aangeschoven in de rij auto's bij de grens Rusland-Mongolie. Het ging er gelijk heel anders aan toe. Een horde Mongolen wilde mee in onze bus de grens over! Wij zagen dit gelijk als potentiele problemen, maar het feit is dat niemand lopend de grens over mag. Wat wij niet wisten is dat beide grensovergangen sluiten om 19.00u. We werden gelukkig uit de rij gehaald en mochten er nog door. Blessed are the ignorant!

Aan de Mongoolse zijde moesten we door een desinfecterend badje rijden, een nieuwe autoverzekering afsluiten voor een maand, verder nog wat onduidelijke stempels halen en toen stonden we ineens in Mongolie. Super!

Op deze plek hebben we ook nog een paar Engelsen ontmoet die de London-Mongol rally reden. In een Engelse taxi en een complete ambulance zijn ze in 32 dagen naar deze grens gereden. De auto's worden geveild en de opbrengst is voor het goede doel. Zo zie je maar weer, veel oude auto's redden het toch ver. In Rusland waren ze totaal niet geinteresseerd in oude auto's, in Mongolie hebben we al veel meer bekijks en willen ze de Iron Lady wel kopen. Dat doen we toch maar niet.

Mongolie. Een totaal andere wereld zijn we binnengereden. Dunbevolkt, meer vee dan mensen, cowboys, gers (nomadententen) in glooiende groene heuvels, schaap op de weg en op je bord, engelse menukaarten, nieuwe taal leren en het verschil nog niet zien tussen Mongolen, Chinezen en Koreanen.

De komende weken gaan we Ulaan Bataar en Mongolie verkennen. We hebben een afspraak met OLPC Mongolie en bezoeken Bert, een Nederlander die zich hier gevestigd heeft en een ger kamp heeft net buiten Ulaan Bataar in een nationaal park.

De Iron Lady piept en kraakt en had het soms moeilijk in bergachtig gebied rondom Bajkalmeer. De check in Irkutsk heeft in ieder geval weer wat problemen tijdelijk verholpen. Harrie bestuurt haar als een echte Russische man en weet zich koelbloedig door het hectische verkeer te bewegen. Ook Ulaan Bataar in de spits was geen sinecure, ik ben zeer trots op Harrie, maar dat was ik al langer.

We zenden iedereen Mongoolse groeten en vinden het nog steeds erg leuk dat iedereen zo meeleeft met ons.

Voor oudere blogitems, kijk op http://hoemoetdatnou.hyves.nl/blog/

Zelf zijn we net terug van een paar dagen aan het Bajkalmeer. Dat was super relaxed! We zijn naar het eiland Olchon geweest, dat ligt in het meer. Alles onder begeleiding van Anastasia uit Irkutsk. We kennen haar via via en ze weet vanalles van de omgeving en het is ook erg gezellig om met haar op te trekken. Ook bij haar thuis is de gastvrijheid ongekend groot. We worden verwend met lekker eten en we voelen ons erg welkom.

Maar nu Bajkal. Toch een soort mijlpaal die we met de Iron Lady bereikt hebben. Dit heeft de bus ook moeten weten ook, want de weg op het eiland was er weer geen om over naar huis te schrijven. (We zijn geloof ik ook weer wat onderdelen verloren onderweg!) Maar het was het waard, we hebben genoten. In onze oorspronkelijke plannen zouden we op 12 augustus China binnenrijden, maar nu zaten we op het eiland. We hebben deze dag dus uitgeroepen tot "China Day". We hebben ons eigen Holland House op de prairie gebouwd rondom onze bus en Olympische spelen gehouden. Er waren kandidaten uit Rusland, Nederland, Mongolie en Uzbekistan. Onderdelen waren paardrijden, 2 minuten zwemmen (Bajkal water is erg koud!), Yathzee, Backgammon, fakkeldragen en eten. Het was erg gezellig.

Nu zijn we terug in de stad Irkutsk en maken we ons op voor de reis naar Mongolie, via de stad Ulan Ude. Ook hier is Anastasia weer druk met ons. We willen de auto een grote check geven,hij kraakt en piept toch wel nu, en een garage is niet zo snel gevonden. Ook komen we hier misschien nog op de lokale televisie, er wordt aan gewerkt. Uiteraard mag het Russische postkantoor niet ontbreken. Ik ben vanochtend 2 uur bezig geweest om 2 cd's met foto's naar huis te sturen. Ik heb 6 formulieren in moeten vullen en het is nu nog maar de vraag of het aan gaat komen binnen 1 maand. Toen alles klaar was vroeg de postkantoor dame nog even voor de zekerheid: De Nederlandse Antillen dus? Nou, als daar ook een Leusden ligt vind ik het goed.

In de tussentijd gaan we een paar dagen relaxen in het Bajkalmeer!

Voor oudere blogitems, kijk op http://hoemoetdatnou.hyves.nl/blog/

Sinsdien zijn we onderweg. Krasnayarsk tot Irkutsk mag dan maar 780 km zijn, maar de wegen waren ongelooflijk slecht. Het eigenaardige is dat iedereen de grens van de slechte wegen opschuift naar het oosten, zo zeggen ze in Moskou dat het ten oosten van Moskou al ophoudt, in Tyumen zeggen ze hetzelfde en in Novosibirsk waarschijnlijk ook. Maar dat het echt ging gebeuren ten oosten van Krasnayarsk kwam toch weer totaal onverwachts!! Niet normaal, alsof er tientallen auto's op golven reden, krioelend door elkaar. In werkelijkheid zoekt iedereen de beste weg om alle kuilen en gaten te omzeilen. Kilometers stof, opspattende stenen, zandweggetjes en dat is dan de doorgaande snelweg de M53. 95 % van de auto's die we tegenkomen wordt via de weg van Vladivostok naar het westen en midden van Rusland gereden. Dit zijn gewone Japanse auto's. De weg schijnt ten oosten van het Bajkalmeer ook vreselijk te zijn, maar het kan, dat blijkt uit alles wat we tot nu toe tegengekomen zijn. De chauffeurs rijden 16 uur per dag, kunnen vaak natuurlijk ook niet harder dan 30 km/u, maar doen deze klus soms in 1 week. Het zal wel goed verdienen. Deze auto's zijn allemaal ingetaped met plakband, tegen opspattende stenen van de gravelwegen. Je ziet dus altijd aan deze tegemoetkomende autootjes of je zelf nog richting oosten aan het rijden bent.

Zelf zijn we er redelijk goed vanaf gekomen. Zo hebben we kilometers lang gehobbeld met de benzinedop er losjes op en zijn we deze niet verloren, wat een geluk is. We hebben de linkerband bij kilometerstand 183.326 totaal aan flarden gereden, maar dit was in een dorp. Konden we dus snel en goed reparen.

Nu hebben we Irkutsk bereikt over asfalt, dat fijne asfalt. We zijn supergastvrij ontvangen door Anastasiya en haar familie ,waar we nu verblijven. Moeder kookt heerlijke Russische gerechten voor ons en Anastasiya zelf is werkzaam in het toerisme en ze gaat ons natuurlijk de beste plaats aan het Bajkalmeer laten zien morgen!

Verder is Boris dag en nacht bezig om de 50 laptops vrij te krijgen. De bureaucratie neemt zeer grootste vormen aan inmiddels en niemand weet meer wat precies te verwachten. Het zomerkamp begint zondag 10 augustus en toch hoopt hij ze in deze week te krijgen en dan de kinderen achterna te reizen met de laptops. Wij hopen het ook!

Ook in Mongolie vindt de regering het blijkbaar nodig om de laptops die eerder dit jaar gearriveerd zijn achter te houden. We hebben dus met OLPC Monglie besloten om 2 pilotprojecten te bezoeken die al wel goed lopen sinds januari en daar bij te dragen aan wat nodig is, en dat is nu infrastructuur. Dat wil zeggen dat we met ons sponsorgeld servers en routers kopen in Mongolie en persoonlijk gaan afgeven. Ze zijn daar erg enthousiast.

De Olympische spelen zijn begonnen in China. Wat fijn. Wij hebben nog twee opties openstaan voor de Iron Lady. Overland vervoeren in trein/vrachtwagen van Ulaan Bataar in Mongolie naar een Chinese haven en vandaar uit naar Nederland terug verschepen. Of zelf rijden naar Vladivostok en verschepen vanaf daar. Beide opties zijn niet direct simpel en goedkoop, dus we zullen de knoop in Mongolie door moeten hakken. Misschien moeten we onszelf maar kwalificeren voor de Olympische Spelen en zo het land binnenkomen?

In de tussentijd gaan we een paar dagen relaxen in het Bajkalmeer!

Voor oudere blogitems, kijk op http://hoemoetdatnou.hyves.nl/blog/

In het meest gunstige geval is dat bij een prachtig bosje met meertje, niemand in de buurt behalve de vogeltjes en het wuivende gras, een plek om te vissen en rustig een boek te lezen, een vriendelijke Russische oma die groente uit de moestuin komt brengen en een fijne nachtrust.

In een iets minder gunstig geval is dat op dezelfde plek maar dan met Russische jongeren die met hun auto naast je komen staan tot 00.00 uur, achterklep open, bierflessen uit de raam gooien en daar maar wat hangen. Vergezeld door tientallen muggen en vliegen. Iets minder fijne nachtrust dus.

In een nog minder gunstig geval blijven diezelfde jongeren doorgaan met hangen, zuipen en erg veel kabaal maken tot na 00.00 en slaap je dus nog minder. Dan moet je het echt hebben van de volgende ochtend wanneer alles weer pais en vree is.

Het allerslechtste (hopen we) geval hebben we gisternacht gehad. We stonden geparkeerd bij een parkeerplaats bij een kafe. Dat begon rustig maar er kwamen vanaf 23.00 uur zo'n 100 meter verder toch al wel wat jongeren bij elkaar. Twee scheurlada's erbij en alle kleppen los en boxen open! Daar ging de nachtrust. Er ontstond ruzie tussen de jongens, natuurlijk door de grote hoeveelheden alcohol, en de groep begaf zich richting onze bus. (Onbewust want daar waren ze veel te dronken voor) Harrie gaf het commando: Aankleden , nu! ( aan mij dan, niet aan de jongens, die waren al aangekleed) Misschien moeten we zo wel vertrekken en het stuurslot werd alvast losgemaakt. Dat is wel raar, want je wilt om 03.00 's nachts helemaal niet vertrekken, de mist in ! Toen de ruzie zo hoog opliep gooide de ene Rus met een knal de andere Rus tegen onze bus aan. En daar zaten wij aangekleed, stokstijf, ons stil te houden achter de gesloten bruine jute gordijntjes. De beste methode is maar niets laten merken en ze geen aanleiding geven om de dronkenschap op jou te laten richten….en dat werkte gelukkig. De groep slenterde weer terug,het gewoonlijke gejank van het vriendinnetje van de vechtersbaas en de Russische Marco Borsato galmde alweer uit de boxen. Helaas was het toen alweer 05.00 voor ons.

De zon in de ochtend was vriendelijk en op de parkeerplaats was niets meer te vinden van deze rare nacht. We zijn nu in Krasnayarsk en hebben onderweg ons 10.000 km moment gehad. Hier even bijslapen, douchen, wassen..enfin je kent het wel.

We zijn bezig hoe we OLPC gaan ontmoeten in Ulaan Bataar in Mongolie en Boris heeft nog 1 week om de laptops vrij te krijgen en mee te nemen naar het zomerkamp.

Voor oudere blogitems, kijk op http://hoemoetdatnou.hyves.nl/blog/

Daarna natuurlijk weer door met de orde van de dag. Dat betekent voor mij aardappels schillen en boontjes doppen op de Siberische vlakte en Harrie controleert de auto. De waterpomp voor het stromende water in de "keuken" werkt niet meer en dat lijkt een luxe probleem, maar is best onhandig. Dus: stoel eruit, schaap eraf en kijken of de tweede accu nog wel werkt. We zetten onze hulplijn Kevin O'Brien uit Friesland deze keer in. En met succes want het probleem wordt op afstand gedetecteerd en door ons vandaag zelfstandig (ja ja) opgelost in de stad Novosibirsk. Een nieuwe accu gekocht en aangesloten en het water stroomt weer. Kunnen we ons weer wassen (en afwassen natuurlijk).

Boris is in Nizhny Novgorod keihard bezig met brokers, attorneys, wel/geen VAT betalen, brieven ondertekenen en onderhandelen om de laptops eindelijk eens in zijn handen te krijgen. Het wordt een echte paarse krokodil! De professor uit St. Petersburg heeft zelfs toegezegd dat hij twee studenten uit Pskov stuurt naar het zomerkamp in Nizhny om alles mee te maken en mee te helpen. Super!! Moeten er wel 50 laptopjes staan. Ik weet nog dat we op 8 juni dachten: als ze 10 juni maar in Pskov zijn. Nu zijn we blij wanneer ze 10 augustus op de plaats van bestemming zijn.

We rijden vandaag door richting Krasnayarsk en Irkutsk en zijn benieuwd wanneer we het Bajkalmeer zullen bereiken.

Voor oudere blogitems, kijk op http://hoemoetdatnou.hyves.nl/blog/

Onze uitzichten vanuit de bus zijn mooi en zeer wijds. Een horizon die oneindig ver weg lijkt. Heuveltjes afgewisseld met dennenbossen of weides zonder eind. Er is ruimte genoeg hier. Meestal rijden we zo'n 200 km per dag, de afgelopen dagen minder omdat we gestopt zijn bij meren en bij stadjes om lekker te zwemmen. Het is namelijk 35 graden hier. We rijden richting de Altai, om morgen de zonne eclips te zien. Kunnen we door zo'n dom brilletje naar de zon kijken voor 2 minuten en 46 secondes. Hopelijk is het niet bewolkt en wacht ons iets spectaculairs.

De laptops (door Sandra inmiddels "laptobs" genoemd) zijn in Niznhny Novgorod, maar de inklaringsprocedure is nog steeds in volle gang. Af en toe krijgen we ook nog een verzoek van onze Russische vrienden om wat te betalen, omdat er weer onvoorziene kosten zijn bijgekomen. Tot nu toe is dat nog geen omkopingsgeld gelukkig. Als alles voor 10 augustus (zomerkamp) maar vrij is gegeven ! Onze Nederlandse TNT held (ahum) heeft ook weer van zich laten horen, nadat alles geregeld was en Harrie daar uren zelf mee bezig is geweest. Hij zoekt verder uit wie de gelukkige winnaar is van de 200.000 euro opslagkosten op Moskou Airport. Wij en de Universiteit in ieder geval niet.

Alles gaat dus weer goed hier. Als we in het water liggen lijkt het zelfs net een gewone vakantie (tot dat de telefoon weer gaat haha). We zoeken natuurlijk ook nog naar de beste oplossing voor ons en de Iron Lady om verder te reizen na Mongolie. China zal het in ieder geval niet worden, want die laat echt niemand meer toe achter een stuur en een andere kentekenplaat. We houden jullie op de hoogte!

Voor oudere blogitems, kijk op http://hoemoetdatnou.hyves.nl/blog/

Schrikmoment nummer 2 was dat we in de greppel beland zijn met de Iron Lady. Zoals altijd zijn we op zoek naar een mooi meer om te kamperen. In dit gedeelte van Siberie is dat steeds moeilijker omdat de meren omgeven zijn met moeras en de toegangswegen steeds meer op karrensporen gaan lijken. Maar goed, wij zaten dus op zo'n weggetje toen de bus slipte en wij overhellend naar rechts in de bus hingen. Balen, balen! We hoopten dat de bus niet zou kantelen en op de zijkant zou vallen. Maar ik denk dat we een goede beschermengel hebben, want er kwam een Russisch busje aan en die durfde het aan om ons uit de greppel te trekken. Met succes en wat een opluchting! Helaas konden we een heel stuk verder pas keren en moesten we dus nog eens langs dit stuk. We zijn wel eerst uitgetapt en hebben een nieuwe weg van zand en planten in elkaar gekleid! (Zie foto's)

Toen we hiervan bij zaten te komen op een tankstation kwam er een Nederlandse auto aan. De twee inzittenden deden mee met de Peking Challenge en reden in 3 weken van Nederland naar Beijing. Dat wil zeggen dat zij ook China niet in mogen en dat hun voertuigen in Ulaan Bataar (Mongolie) in containers gezet worden naar een Chinese haven , dat zij zelf de Mongools-Chinese grens overlopen en daar in taxi's stappen. Wat een toeren moet iedereen toch uithalen voor de Chinezen. Een portie nasi goreng bestellen is makkelijker.

Verder hebben we lekker gekampeerd tussen Omsk en Novosibirsk (alhoewel we wel wat voorzichtiger zijn met toevoerweggetjes van zand. Ik ren dan eerst vooruit om te inspecteren) Een keer kwam een nieuwsgierige dorpbewoonster 's ochtends zelfs verse melk van de koe brengen!

Dan Novosibirsk, het klinkt als een koude afgelegen stad maar niets is natuurlijk minder waar. Alles te krijgen, alles te zien. We ontmoetten bij de receptie van het hotel Vincent en Maaike uit Gouda, ze reizen in hetzelfde tempo door Rusland, maar dan met de bus en de trein. We besluiten eens een goed potje Nederlands te gaan praten en het werd een gezellige avond met veel bier.

Vandaag, zondag 26 juli, hebben we Esther ontmoet, zij woont al twee jaar in Novosibirsk, wat op zich natuurlijk al interessant is. Verder werken we de website bij, drinken frisse drankjes, doen de was en bedenken of we hier nog 5 dagen in de omgeving willen blijven voor de zonne-eclips die 1 augustus om 16.21 hier plaats gaat vinden.

Voor oudere blogitems, kijk op http://hoemoetdatnou.hyves.nl/blog/

Tussen de steden door zitten we heerlijk in de natuur. De Iron Lady wordt dan vakkundig naar een meer of berkenbosje gereden en daar zitten we dan bij het kampvuur. De bus is echt een huisje dan en we genieten ervan om daar te koken en te vissen en te lezen en wat al niet meer. 's Ochtends en 's avonds komen er soms kuddes koeien en paarden langs de bus gestoven om bij het water te gaan drinken. Mooi is dat. En zo kruipen we Siberie door.

De laptops zijn echt in Nizhny Novgorod aangekomen. Boris mailde ons "The Ice is Broken" en zo is het maar net. Zij proberen ze zo snel mogelijk uit de handen van de douane te krijgen. De kosten voor opslag op het vliegveld van Moskou (200.000 euro of zoiets) zijn blijkbaar ook kwijtgescholden, want daar hebben we niets meer van gehoord. We hopen nu dat alle laptops gebruikt kunnen worden in het zomerkamp in Pustin!

En dan China. Het is niet zo dat we daar nu dagelijks van wakker liggen, de beslissing hoeft nog niet gemaakt te worden, maar we zetten wel alvast enkele mailtjes uit. De ambassade en het consulaat van Nederland in China, ons reisbureau en iedereen van andere "rally's" die er wel in mogen blijkbaar. Het gaat duidelijk om de juiste contacten hier, want Bike2play en Rally going Dutch en Volvo Bant to Beijing mogen allemaal China in, zelfs tijdens de Olympische spelen! Er is 1 reisbureau in NL die ook met een groep op 17 september aan de grens staat, we hebben gevraagd of we ons bij hen aan kunnen sluiten. Het stomme is dat, wanneer we linea recta naar een haven bij Beijing rijden om de bus veilig te stellen, we maar zo'n 3 dagen in China hoeven te zijn. En toch al deze problemen.

We houden nog wat andere opties open, maar er is ons veel aan gelegen om de Iron Lady te behouden. De olielekkage is gestopt op de lange afstanden. In de stad kan de motor ws minder goed afkoelen en hebben we wel nog wat lekkage onder de bus. Het is enorm grappig hoe het VW Bus forum in Nederland meedenkt en meeleeft. Er zijn tientallen tips en reacties gekomen, zelfs van mensen vanaf hun vakantieadres!

We houden jullie op de hoogte, met ons gaat het goed, behalve dat we al een halve dag op zoek zijn naar een kapper voor Harrie. Straks herken ik hem niet meer en is hij een geworden met de schapenvacht.

Voor oudere blogitems, kijk op http://hoemoetdatnou.hyves.nl/blog/

De volgende dag was hij er weer en we reden achter hem aan naar de garage. Het bleek geen snelle check te zijn, maar ze begonnen gelijk met alles uit elkaar te schroeven. En bouten en moeren die er al 26 jaar zitten, geven niet goed mee. Yevgenie bleef er de hele tijd bij, en ook Harrie, de slome uit de kluiten gewassen kabouter monteur , de baas en ik. De uren kropen voorbij en dat was vrij vreselijk. Er werden wat lekkages gevonden, maar het was duidelijk dat dit nog even ging duren om te maken. Natuurlijk stond Cardius ook weer paraat voor het nodige technische vertaalwerk. Super.Terug naar het hotel dus en accepteren dat Harries verjaardag anders ging verlopen dan gepland, want ook met plannen maken moet je oppassen in Rusland.

De volgende ochtend heeft Yevgenie ons meegenomen naar de Europese-Aziatische grens die hier ligt. Harrie vierde zijn verjaardag dus in twee continenten. Alhoewel het nog niet echt vieren was. De auto zou 's middags klaar zijn, maar omdat dit niet het geval was hebben we weer 8 uur op het bankje gezeten bij de garage. Het begon steeds meer op een strafbankje te lijken. Dus wat nu? Harrie was jarig, hotels inmiddels volgeboekt, auto weer niet klaar. En dan staat er tegenover iets vreselijks ook iets vreselijks moois. Je zal niet snel buiten de poort gezet worden, nee, iedereen heeft hun uiterste best gedaan om ons toch te helpen en uiteindelijk heeft iemand zijn woning afgestaan voor ons en gezorgd dat we ook nog konden eten. We hebben ons vaak afgevraagd hoe dat in Nederland zou gaan. Zou je twee dagen lang met vreemden in een garage gaan zitten en hen ook nog excursies en een bed aanbieden? Dat zijn de mooie momenten, die we nodig hebben.

Ook op dag 3 is er goed voor ons gezorgd, maar die garage kwam ons nu wel de strot uit. Na het eindeloze gesleutel zou de lekkage nu voor 80% gefikst zijn. Whatever. We hebben een enorme ratel in de uitlaat er gratis bij, maar we kunnen de stad uit! We blijven 1 nacht in de natuur om Harries verjaardag alsnog te vieren met BBQ en vodka en taart. Daarna naar Tumen, de volgende stad. Daar is het 35 graden en kunnen we weer geen goed hotel vinden en tot overmaat van ramp ligt er alsnog een enorme plas olie onder de auto! Dan komen toch de waterlanders bij mij opzetten: ik wil dat het nu even een paar dagen relaxt gaat. Maar we pakken onszelf weer bij elkaar en wat gebeurt er dan, we worden op straat staande gehouden door twee meiden die roepen: "Are you Dutch? My husband is Dutch!" En vervolgens mogen we mee naar hun huis. Een prachtig appartement in Tumen. We mogen eten, wassen, douchen, drinken en we kletsen en ontmoeten elkaar. Dit is dus weer een voorbeeld van iets vreselijk moois. Nathalie en Kees en kids bedankt voor deze spontane gastvrijheid!

Ondertussen vond Harrie dat het ook maar eens afgelopen moest zijn met die laptops in Moskou. Hij heeft de baas van Lufthansa gemaild en ze zijn op 17 juli naar Nizhny gevlogen, dus dat is wel goed nieuws! Het heeft misschien wel 300 mailtjes en telefoongesprekken gekost.

We zijn in Siberie! We zijn vooral ook in Rusland. Het land waar je wel verwachtingen mag hebben, maar waar het belangrijker is dat je ze continu bij moet stellen. Het land waar je niet teveel moet plannen, omdat het altijd anders zal gaan. Maar gelukkig ook het land waar de gastvrijheid enorm kan zijn en waar je niet aan je lot wordt overgelaten.

We hopen op wat rustigere tijden waarbij het geluk aan onze kant staat en we gaan genieten van de natuur. Natuurlijk altijd rekening houdend met de Russische beatbox in de buurt.

Wordt vervolgd

Voor oudere blogitems, kijk op http://hoemoetdatnou.hyves.nl/blog/

" Beste Meneer de Garagehouder, wij hebben een oude VW bus bij ons die olie lekt. Het kan de koppakking zijn, maar ook de koeling van de olie, misschien is het zelfs een cilinderklep. Heeft u ervaring met deze oude bussen en motors??" Nee, dat kunnen we nog niet zeggen in het Russisch helaas en dat maakt het geheel wel wat complex, want we weten inmiddels: zoveel garages zoveel meningen! Maar we hebben al onze Russische kennissen opgetrommeld om uit te zoeken of er speciale T3 clubs of fora zijn en we staan nu met een oproep op diverse websites. De medewerking is enorm. Maar toch, na ons derde garage bezoek en een uitgebreide check hebben we besloten om de lekkage voor lief te nemen. Deze monteur had er wel verstand van, maar durft het gewoon niet aan. Een motor uit elkaar halen en dan misschien weer onderdelen missen werkt ook niet. Rusland houdt niet van oude auto's, alles is hier nieuw groot en glimmend of klein en met het stuur aan de rechterkant. Deze wagentjes worden vanuit Japan via Vladivostok hierheen gereden. Genoeg autopraat!

De laptops staan in Moskou en alle organisaties geven groen licht om ze naar Nizhny te vliegen, iedereen wil er vanaf! Maar Lufthansa Amerika schijnt nog iets nodig te hebben. Dit is allemaal best vervelend, want het is alleen maar administratief geneuzel, bovendien zijn het zaken die 3 weken geleden al duidelijk hadden kunnen zijn. We kunnen het nog niet overdragen aan de Universiteit in Nizhny en zijn er tot op heden dus nog zelf actief bij nodig.

Maar een mens moet af en toe ook kunnen ontspannen, zonder zorgen en zonder TNT, Lufthansa, MidSeas, ANWB, VW garages, OLPC en Ambassades van welk land dan ook. Dan rijden we naar de natuur en naar de meren. Die zijn echt prachtig hier! We maken een vuurtje, lezen een boek, genieten van de natuur, hangen de campingdouche op en zwemmen in het meer. Helaas helaas hebben Russen een andere opvatting van recreeeren in de natuur. Ze komen met grote groepen de beste plekken bezetten en daar is natuurlijk niks mis mee, maar daar moet altijd een auto bij staan met de deuren open en een vette beat ! 24 uur lang, dag en nacht. We zoeken dus verder naar echt rustige plekjes!

Voor oudere blogitems, kijk op http://hoemoetdatnou.hyves.nl/blog/

Eenmaal ingecheckt in het hotel laten we alles goed bezinken en maken we een plan voor de reparaties. We wilden toch al de lekkende koppakking hier laten repareren, maar dat gaat natuurlijk allemaal niet zo vlotjes als in Nederland, en nu hebben we er een klus bij. Het onderdeel van de koppakking hebben we helaas niet meegenomen uit Nederland, maar een zeer snelle en zeer behulpzame ANWB medewerker krijgt het misschien snel in Ufa.

Dit overwegend openen we de mail (in dure hotels heb je dan wel weer WiFi) en lezen het bericht van reisbureau Dim Sum: “ De Chinese overheid heeft besloten geen enkele aanvraag van autopermits meer in behandeling te nemen tot aan 17 september, ongeacht of de reis door Tibet voert. Daarna duurt de procedure 2 maanden.” Einde bericht. Als je dan een slechte dag hebt, dan maar beter alles tegelijk. China/Tibet/Nepal en India houdt dus bij deze op voor de Iron lady. Wij zullen in Nepal en India sowieso de OLPC projecten willen bezoeken en we vliegen ook terug van Bombay, maar weten nu nog niet hoe we de rest aanpakken. First things first. (En het moge duidelijk zijn dat de laptops nu ook al 1 maand in Moskou staan. Zelfs het hoofd van TNT Moskou wil nu dat er iets gebeurt, we hopen niet dat dat retour USA betekent)

Verder zijn we erg blij dat we elkaar hebben, zeker in zulke tijden. Ons incasseringsvermogen wordt behoorlijk op de proef gesteld, maar we blijven er natuurlijk voor gaan ! (En hopelijk niet twee maanden lang in Ufa in een 4 sterrenhotel !)

Voor oudere blogitems, kijk op http://hoemoetdatnou.hyves.nl/blog/

Een aantal maanden geleden is Harrie begonnen met de contacten leggen in Pskov en Nizhny Novgorod in Rusland, en met OLPC vrijwilligersorganisaties in Mongolie, Nepal en India. Ik beperk me nu even tot het Rusland verhaal, aangezien we nu vanuit een Russische hotelkamer via WiFi verslag doen. De contacten met Pskov (stadsadministratie ,loco burgemeester en een school) waren er al via de stedenband die Nijmegen al jaren met Pskov heeft. Harrie heeft daarnaast OLPC vrijwilligers uit Pskov en St.Petersburg met elkaar in contact gebracht. Er werd besloten dat we Pskov 15 laptops zouden geven, waarvan er 10 naar school 21 zouden gaan. Deze jonge kinderen konden dan o.a. emailcontact onderhouden met school Klein Heyendaal in Nijmegen. De andere 5 gaan naar een “ Centre for Digital Learning “ (CDL) en een school in de regio. In dit centrum worden onderwijzers uit de provincie getraind in het geven van IT lessen. Wat wij concreet gedaan hebben in Pskov is een uitleg gegeven aan de beleidsbepalers van de gemeente en hen enthousiast maken voor IT in het onderwijs. Met name dan voor jonge kinderen door spelenderwijs met deze kinderlaptop om te leren gaan. Vervolgens hebben we op school 21 ook de directrice en de IT lerares gesproken en uitleg gegeven. Daarnaast hebben we op het CDL een presentatie gegeven over OLPC en de kinderlaptop aan 15 leraren uit de regio. Tot slot hebben we deze juiste personen met elkaar in contact gebracht.

Het tweede project is in de grote stad Nizhny Novgorod. Hier schenken we 35 kinderlaptops. Met OLPC vrijwilliger van het eerste uur Boris Yarmakhov bezoeken we de belangrijkste plekken en ontmoeten we alle belanghebbenden. In eerste instantie is dit de Pedagogische Universiteit van Nizhny Novgorod, omdat zij het project als het ware “geadopteerd” hebben. Boris is hier werkzaam als docent en wij hebben zijn direct betrokken collega’s en de rectoren ontmoet.Ze zijn heel erg enthousiast over deze samenwerking met ons. De universiteit organiseert in de zomermaanden zomerkampen die studenten van de universiteit de mogelijk bieden om stage te lopen met kinderen. A.s. augustus gaat er een aantal basissschool kinderen op kamp in Pustin, 100 km onder de stad. Dit is het moment dat deze Russische kinderen ook kennis gaan maken met de 35 laptops. De softwareprogramma’s zijn al grotendeels vertaald in het Russisch. Verder hebben wij een aantal additionele benodigdheden geschonken zoals een modem, een router, GPS ontvanger en sensoren (temperatuur/licht etc.) waarmee ze in de natuur allerlei gegevens kunnen meten. Kortom; alles om de laptops zo werkzaam mogelijk te laten zijn. Zelf hebben wij ook de plek bezocht waar het zomerkamp georganiseerd gaat worden en deze is prachtig.

Na dit kamp worden de laptops overgeplaatst naar een school voor blinde en slechtziende kinderen in de stad. Er zijn al een aantal IT voorzieningen op deze school, maar deze laptop gaat aangepast worden voor de allerjongste kinderen (7-12 jaar). Ook op deze school worden we enthousiast ontvangen. Helaas was het op alle plekken redelijk moeilijk om zelf de kinderen te ontmoeten i.v.m. de vakantieperiode.

We hebben het idee dat we de juiste personen gevonden hebben om dit project verder te gaan dragen. Voor dit alles zijn wel laptops nodig en tot op dit moment zijn ze nog niet gearriveerd in Nizhny Novgorod. Zoals al eerder geschreven hebben we ze in eerste instantie opgestuurd naar het World Food Program van de United Nations in Moskou om douane perikelen te voorkomen. Dit op aanraden van de OLPC directeur en met goedkeuren en overleg van WFP zelf. Helaas heeft WFP de zending bij aankomst in Moskou alsnog geweigerd. Onbegrijpelijk natuurlijk. Dit heeft geleid tot heel veel bellen en mailen met verzende partijen, shippers en ontvangers en hoog oplopende opslagkosten. Maar we moeten door! De Universiteit in Nizhny heeft nu de verdere formaliteiten op zich genomen, maar het blijft vinger aan de pols houden. We kunnen nu dan ook niet meer doen dan dat en hopen dat de laptops ruim voor het zomerkamp op 10 augustus a.s. vrijgegeven worden. De organisatie hier heeft beloofd om zeker foto’s en video opnames te maken van het kamp.

En dan misschien nog wat kwartaalcijfers van Gertie en Harrie zelf? 5040 km op de teller, 18 keer getankt voor 632 euro, 1 olielekkende koppakking (was voorspeld), 1 afgebroken stabilisatorstang (was ook voorspeld), 2 keer haltgehouden door de wegpolitie, 1 keer lachend eruitgekletst door “ Goes Giddink, foetbol” te roepen wat erg hielp, 5 keer wildgekampeerd, 3 keer bij Russen thuis geslapen, 1 pakje boter verbruikt, 2 Nederlandse vrienden bezocht...........................

Wat trouwens erg grappig is om te zien is dat via onze GPS naviator werkelijk iedere kilometer opgeslagen wordt, dus ook wanneer we helemaal mis rijden. (iets wat natuurlijk nauwelijks voorkomt!!) Zie onde Route/Volg ons live.

Nu zijn we in Kazan, Hans nog niet gezien. Deze stad heeft zelfs een moskee binnen de Kremlin muren en dat is erg bijzonder en maakt de sfeer compleet anders. Vandaag rijden we richting Ufa en Yekatarinenburg, de Ural in.

Voor oudere blogitems, kijk op http://hoemoetdatnou.hyves.nl/blog/

Omdat het schoolseizoen afgelopen is, de zomerkampen nog niet begonnen zijn en de laptops op het vliegveld van Moskou staan is het wel vrij lastig om nu toch eindelijk eens een Russisch kind (met of zonder goede ogen!) achter die XO te krijgen! Maar het is gelukt! Met de twee huidige XO's (van ons en van Boris) zijn een aantal Russische kinderen aan de slag gegaan, dus eindelijk hebben we een glimp opgevangen van hoe het eruit ziet! De kinderen vonden het erg interessant en leuk! Wanneer 10 augustus het zomerkamp start, worden er ook foto's en video's gemaakt, dus wij zijn uiteraard ook erg benieuwd hiernaar, maar moeten geduld hebben.

Boris kwam op het superidee om naar de plek van het zomerkamp te gaan, 100 km buiten Nizhny. We hebben dit gedaan, met de Iron Lady uiteraard. Het was fantastisch! We zijn vertroeteld door deze lieve lieve mensen (ook van de universiteit) in hun huis. Ze zijn erg dankbaar dat wij met hen willen samenwerken en belangeloos deze kinderen helpen. We hebben geroeid, gebarbecued, gevist, muziek gemaakt , superveel en superlekker Russisch eten gegeten en onze eerste banya-ervaring beleefd. Dat is een Russische sauna die veel mensen zelf bij hun buitenhuis hebben. Het was te gek!

Omdat het weekend is hoeven wij ook weer iets minder na te denken over de laptopverzending en dat is wel prettig. Afgelopen vrijdag heeft TNT Moskou gezegd dat de lading verzonden kon gaan worden van Moskou naar Nizhny. TNT Nederland was "out of the office" maar heeft per telefoon laten weten dat het gaat gebeuren. Morgen is maandag, dus dan zien we het wel weer. Ik wil nog even vermelden dat alle sponsoren en mensen die gedoneerd hebben (of gaan doneren bij het zien van die eerste fantastische beelden van kinderen en laptops!) zich geen zorgen hoeven te maken dat ze uiteindelijk de Moskouse KGB aan het sponsoren zijn. Nogmaals, dit geld wordt niet door ons betaald.

De Iron Lady tenslotte lekt wat olie. We konden hier op zondag naar een VW garage, dus dat is wel handig. Wel eerst een paar papiertjes en stempels halen in de showroom, maar daarna mochten we door naar de tweede ronde in de garage. Ik vreesde hun kennis van zo'n oude bus een beetje, want er stonden alleen maar dikke vette splinternieuwe Toearegs! Maar na de korte check kunnen we veilig doorrijden met dit euvel, en moeten we t.z.t. een onderdeel vervangen.

PS De meeste Russen waren zo dronken na het verlies van de halve finale dat het in de stad moeilijk te onderscheiden was wat ze er nu van vonden. Ze reden met Russische vlaggen uit hun auto's luid schreeuwend " ROES-S-I-A, ROES-S-I-A !!" door de straten!!

Voor oudere blogitems, kijk op http://hoemoetdatnou.hyves.nl/blog/

In Moskou hebben we verder veel rondgestapt, het Rode Plein bezocht, het Kremlin gezien, een rondvaart gemaakt en over de bekende Arbat gelopen. Ik was hier 12 jaar geleden ook al eens, maar ik herkende niets meer van deze Arbat, behalve de matrouschka's die natuurlijk nog steeds overal verkocht worden.

Het moge duidelijk zijn dat tussen deze aardige sightsee activiteiten er nog steeds veel gebeld en gemaild moet worden met TNT Nederland, TNT Moskou en onze contactpersoon van OLPC Rusland (en ontvanger van de laptops): Boris. Het komt er eigenlijk op neer dat we bij alles de vinger aan de pols moeten houden en dat Harrie gewoon het werk aan het doen is dat TNT niet (snel) oppakt. Vrij absurd natuurlijk.

We hebben ook de Nederlandse ambassade bezocht in Moskou, om te bekijken of zij het belang van het vrijkrijgen van de laptops willen onderstrepen. Al met al denk ik wel dat ze vrij te krijgen zijn en dat ze binnenkort van Moskou naar Nizhny Novgorod gevlogen kunnen worden. Daar begint dan nogmaals de customers-clearance, maar voordeel zou zijn dat de opslagkosten op het vliegveld dan niet meer van toepasssing zijn. Deze zijn inmiddels opgelopen tot 70.000 euro. Ja, ik had me de vorige keer met een "0" vergist. Ook dat moet dus goed op papier, wij zijn niet verantwoordelijk voor deze gemaakte kosten maar het houdt onze gemoederen uiteraard wel bezig.

We hebben Moskou maandag afgesloten met "even" wat papierwerk en een dvd met back-ups van onze foto's en video's naar huis te sturen. We zijn er 2 uur mee bezig geweest, in Moskou, ja Moskou, de hoofdstad van Rusland! Niet normaal: we zijn wel 15 keer van loketje naar loketje gestuurd en niemand geeft precies aan wat we waar kunnen doen. Een dvd moet je versturen vanuit een ander gebouw (!) dan een boekje, een envelop heet in het Russisch "pakket" (altijd handig) en verder interesseert ze het uiteindelijk geen ene hol dat je er al 1,5 uur mee bezig bent.

We zijn rustig vertrokken uit Moskou naar Nizhny Novgorod. Je moet je wel even twee keer realiseren dat je echt op vakantie bent en dat je dit allemaal vrijwillig doet wanneer je in de Iron Lady langs de kant van de weg een dutje doet en merkt dat je longen volgezogen zijn met benzinedampen en je op een militair oefenterrein staat dat tevens dienst doet als afwerkplek voor bepaalde diensten....

Maar goed, we zijn aangekomen in Nizhny Novgorod (dat " lage nieuwe stad" betekent), de stad waar ons tweede project plaats gaat vinden. Hier ontmoeten we, na maanden van zeer goed mailcontact, Boris Yarmakhov! En dat is wel bijzonder, want hij zet zich heel erg goed in voor OLPC onder andere w.b. de implementaties van de laptops en de ontwikkeling en de vertaling van Russische software. Ook met de douane perikelen is hij een goede steun. We mogen in zijn appartement slapen, dus er wordt gelijk een soort OLPC office opgezet, dat is wel grappig.

Vanmorgen zijn we naar de " Boarding School for visually impaired children" gegaan. Hier verblijven 160 kinderen die slechtziend of blind zijn. Het is niet zo dat de school geen voorzieningen heeft op het gebied van IT, maar ze onderstrepen het belang van computervaardigheden voor deze kinderen en zijn daarmee vrij innovatief. Een groot gedeelte van de kinderen gaat na het verlaten van deze school aan de slag als masseur, maar een (hopelijk groter gedeelte) gaat in de toekomst verder studeren op de universiteit.

We kregen een rondleiding van de psychologe van de school; ze was slechtziend en had zelf op deze school gezeten en wel verder gestudeerd. Ze beaamde dat het erg belangrijk is dat er kansen geboden worden. Symbolisch hebben we (onze) laptop overhandigd aan het hoofd van deze school.

Wordt uiteraard vervolgd.

Voor oudere blogitems, kijk op http://hoemoetdatnou.hyves.nl/blog/

Hoe is het verder met ons?? We hebben onze homestay in St.Petersburg verlaten, nadat de Russische Katya mij er echt nog van moest overtuigen dat ze invalide was en daardoor gedwongen was tot het uitbuiten van buitenlandse toeristen. Dit deed ze door haar broek naar beneden te duwen, haar blouse omhoog tot aan haar BH, waardoor er een vaag litteken te zien was en ze vervolgens mime-de dat ze 3,7 liter bloed verloren had als kind en bijna in de hemel terecht was gekomen. Althans, dat maak ik er als niet-russisch sprekende maar van. Bij vertrek zat ik onder de bulten door een of andere allergische reactie op alle Perzische tapijt die tegen muur genageld zaten, hebben we haar betaald en we gingen weer snel op pad. Eigenlijk hadden we ook kei veel zin om weer in de Iron Lady te rijden, eten en slapen. Ze doet het heel erg goed tot nu toe en heeft ons inmiddels al tot Moskou gebracht! Zo'n 3500 km sinds vertrek uit Nijmegen op 24 mei, volgens haar teller dan.

De reis St.Petersburg-Moskou hebben we over 3 dagen verdeeld en dat is erg relaxed. Zo komen we in kleine plaatjes waar we ons moeten redden in het Russisch. Zo begrijpt niemand je wanneer je vraagt " supermarket ??? " en daar heeel erg versbaasd bij kijkt. Als je zegt " zoe-perr-marr-ket" weet iedereen waar je het over hebt, behalve de Russen die niet weten waar je het over hebt. Hetzelfde geldt voor " Internet" en " ien-terrr-net ". Veel woorden zijn uiteindelijk nog wel te achterhalen naar een of andere taal. Wanneer Harrie de markt op gaat op zoek naar kroonsteentjes en een schakelaar is dat natuurlijk ook wel vragen om problemen :

Het Russische verkeer vergt naast veel concentratie, Red Bull en cashewnootjes een koelbloedige chauffeur( Harrie!!) en een snelle navigator (Gertie). We oefenen tijdens het rijden continue onze kennis van het Russisch schrift via de plaatsnamen, kaarten en winkelnamen. Dat gaat steeds beter. Gemiddeld rijden we 50 km/u en dat komt dat grote doorvoerroutes via plaatjes met stoplichten gaan. Het is niet gelogen dat je daar soms uren voor in de file staat ! Ondertussen halen ze je van alle kanten in en zijn ze erg ongeduldig. Om een St.Petersburg-situatie te voorkomen hebben we van Moskou wel een plattegrond gekocht en een reservering gemaakt in een homestay. Daar zitten we nu en deze dame spreekt wel Engels en dat is ook wel handig om Moskou goed te gaan verkennen.

PS Als er nog behangers zijn in Nederland zonder werk: in Rusland zijn alle kamers in de huizen behangen van onder tot boven, van links naar rechts, van toilet tit vloeren. Ik debk dat er werk genoeg is.....

Voor oudere blogitems, kijk op http://hoemoetdatnou.hyves.nl/blog/

Allereerst maar een eerlijk update wat betreft de verzending van de kinderlaptops. We zijn compleet verdwaald in de bureaucratische molen van Rusland. Dat dit uiteindelijk niet onze schuld is maar te wijten valt aan de verzendende partij is een pleister op de wonden nu. We hebben besloten om de laptops per direct terug te zenden naar Nederland en de ontvangende partijen hier hun papierwerk in orde te laten maken en de verzendende partij aansprakelijk te stellen voor de enorme kosten die wij nu moeten maken. (Het is een echte werkvakantie, St.Petersburg bekijken doen we tussen de telefoontjes door.)De lange wachttijd van het vrijgeven van de laptops door de douane is niet eens het probleem, maar de opslagkosten van 450 euro per dag is uiteraard wel een groot probleem. Ze zullen hier komen, dat is zeker, maar met de grote Russische omweg, die niet van glad asfalt is.

Ons bezoek in Pskov is goed gegaan, in Nizhny Novgorod gaan de laptops o.a. naar een school voor blinde en slechtziende kinderen (met speciale software uiteraard). We hopen deze kinderen zeker te ontmoeten, ook al kunnen we ze nog niets concreets overhandigen.

Hoe is Rusland verder? " Nog niet zo ingesteld op dienstverlening" zoals Harrie dat zo mooi kan zeggen. Ik zeg dan gewoon: "Maar man, wat een onvriendelijke trut". Degenen die wel 1,5 woord Engels spreken, bij een benzinestation of bij een winkel bijvoorbeeld, zijn eigenlijk superbehulpzaam.

Zoals gezegd zijn we in St.Petersburg. Over de afstand Pskov van 278 km hebben we 11 uur gedaan. 4 uur om de stadsgrens te bereiken en de volgende 7 uur zal ik kort beschrijven: Via een kaart een camping uitkiezen onder de stad zodat we met de trein naar het centrum konden reizen, in 8 km file belanden, de borden niet kunnen lezen, de afslag missen, alsnog in de stad belanden, omdraaien, verdwalen, niet in de bus willen slapen want 2 dagen niet gedoucht,in het dorpje van Pushkin rondrijden, weer in dezelfde 8 km file belanden, hostel opbellen waar geen Engels gesproken wordt, er op de gok naartoe rijden, zit vol, toch maar eens het Russische woord voor HOTEL opzoeken, alles zit vol,om 23.45 uur belandden we bij een Russische dame die een kamer verhuurt in haar flat. En dat is wel oke, we gaan met de bus dan naar het centrum. Hebben inmiddels Hermitage en andere mooie plekjes bezocht. Check voor de gein maar eens in detail bij Actueel, Volg ons live. Daar zie je de exacte slingers die we gemaakt hebben.

We handelen hier de zaken af en hopelijk komen wij en de projecten er met zo min mogelijk kleerscheuren van af.

Voor oudere blogitems, kijk op http://hoemoetdatnou.hyves.nl/blog/

Enfin..we zijn in Rusland sinds dinsdagavond en het is een hele andere wereld waarin we zijn binnengereden. Een wereld waarin de vrouwen dikke kousen of panysokken dragen in hun sandalen (waarom eigenlijk?), waar vrijwel iedereen over straat loopt met een fles alcohol in zijn hand, waar we onszelf niet duidelijk kunnen uitdrukken dat we na 1 uur rondlopen vergaan van de honger en we graag een shaslick willen kopen in een gebakzaak en waar we niet in onze Iron Lady kunnen slapen, maar nu in een hotel zitten. Welkom!

Maar Pskov heeft dus ook een stedenband met Nijmegen en daarom willen we hier graag 15 laptops afgeven op school 21 en in het centrum voor Digital Learning. Harrie heeft een mooie presentatie gemaakt over onze reis, de projecten en natuurlijk over wat de laptop kan. Professor Kirill Krinkinn uit St Petersburg heeft alles vertaald in het Russisch en hij is er nu ook bij. We ontmoeten Tatyana Rumiantseva, international affairs en ook verantwoordelijk voor de stedenband. Ze spreekt gelukkig prima engels en ze begeleidt ons naar Dhr. Ivan Tsetsersky , deputy head Pskov , een soort loco burgemeester. Voor een kleine club doen we ons verhaal en dat gaat goed, we krijgen alle ondersteuning en ze waren sowieso al goed ingelicht.

's Middags bezoeken we de school zelf waar 10 van de 15 laptops heen gaan. Ook hier presenteren we onszelf, de projecten en de laptop. Het wordt goed ontvangen en het is belangrijk dat de juiste personen elkaar ontmoeten nu. Het project slaagt natuurlijk alleen wanneer de trainers (IT leraren) goed getraind worden en ook weten bij wie ze aan moeten kloppen wanneer de laptop stuk gaat of wanneer ze vragen hebben over software etc. Ik denk dat Harrie dat heel goed heeft gedaan door al deze personen mobliseren.

Dat is 1 gedeelte dat goed is gegaan. Het andere gedeelte gaat helemaal niet goed en dat zijn de laptops. We hebben ze helaas niet persoonlijk kunnen overhandigen want ze staan alle 50 in Moskou op het vliegveld. Ze zouden naar het VN kantoor in Moskou gestuurd worden om problemen bij de douane te voorkomen, maar dat plan lijkt te mislukken. De Federal Security Service (voormalig KGB) geeft geen permissie voor clearance! Dit is voor VN ook nieuw en aangezien deze verzending niet direct een project van de VN is, willen ze niet meegaan in deze procedure. Voor twee Nederlanders is het erg lastig uit te vogelen wat de FFS is en wat we moeten doen om ze losgepeuterd te krijgen. Feit is dat iedere dag opslag op het vliegveld geld kost (nu nog onbekend hoeveel, want niemand neemt de telefoon nog op, uitgerekend nu is er een lang feestweekend t/m maandag) en dat we een belissing moeten nemen. Natturlijk bellen we met TNT, de customs, OLPC en zelfs de ambassade maar niets is nu duidelijk. Als het te gek wordt moeten we ze misschien terugsturen naar Nederland en vandaar uit eerst alles regelen, een andere optie is zelf naar de douane in Moskou gaan (daar zijn we ws dinsdag of woensdag) en heel hard gaan huilen. Tot nu toe weten nog niet hoe we dit probleem moeten teckelen.

Wordt vervolgd en goede nacht!

Voor oudere blogitems, kijk op http://hoemoetdatnou.hyves.nl/blog/

We zijn met onze laatste dag in Letland bezig. We hebben een aantal hoogtepunten gezien: Druskinikai, Trakai,De Koerse Schoorwal (zie filmpje Gelderlander site op woensdag) en Jurmala. Ik moet zeggen dat het in de boekjes er vaak fantastisch uitziet en dat wanneer we er daadwerkelijk aangekomen zijn, er iets van een slaaptoestand ontstaat. We hebben uiteindelijk meer genoten van het struinen door de duinen en de hei en de geur van dennenbossen dan van de bussen propvol met bejaarden en de campings vol met witte schotels. (Ik heb niets tegen bejaarden trouwens, maar meer dan "Gutenmorgen" wordt het vaak ook niet). Verder blijven Letland en Litouwen dus best aanraders en wij realiseren ons dat ws onze laatste luxe uurtjes geslagen zijn.

Woensdag en vrijdag as hebben we de meeting met de scholen en het gemeentebesuur in Pskov. De laptops staan ergens bij de douane in Moskou. De OLPC Rusland-dame die ze alle 15 mee zou nemen van Moskou naar Pskov vertrekt vanavond om 20.00 met de trein naar Pskov terug. Het is maar zeer de vraag of ze ze dan al bij de douane losgepeuterd heeft. Nu is het heftig bellen naar TNT, VN Foodprogram (dat is het afleveradres in Moskou) en OLPC Rusland. We houden er rekening mee dat we onze presentatie moeten houden met onze 3 laptopjes. Het andere Russische project in Niznny Novgorod heeft wat meer tijd om de andere 35 laptops daar te krijgen, we zijn daar later in de maand. Een verzending lijkt zo simpel, maar Harrie is er al maanden mee bezig en nu komt het op 1 dag aan.

We zoeken nu een camping op in de buurt van Valmiera, Letland. Het rijden neemt zoveel tijd in beslag dat we de afstand Riga-Pskov maar gewoon in tweeen hebben gehakt. Morgen dus nog 200 km naar Rusland plus een grensovergang. Maar vanavond eerst een gezellige campingplek zoeken zodat Harrie revenge kan nemen op mijn uitmuntende Yathzee-kwaliteiten.

Voor oudere blogitems, kijk op http://hoemoetdatnou.hyves.nl/blog/

We zitten inmiddels in Litouwen, onze vierde grensovergang. Bij binnenkomst waren we gelukkig zo slim om niet achter de vrachtwagens te gaan staan, want dan stonden we er nu nog. Die rij was zeker 1 km lang en schoot niet op! Wij dus gewoon rijden totdat je een slagboom tegenkomt en ik zeg je: die komt! Grappig is dat ze aan de grens steeds onze achterklep open willen hebben. Dit is natuurlijk gewoon ons bed, en dat zie je vanuit de zijraam ook wel! een gewoonte denk ik dan maar. De bagagebox moet ook open, maar daar zitten onze rubberen laarzen in en een hengel, dus niets spannends voor meneer de douanebeambte.

Het lijkt er nu wel op dat we al ons kruit verschoten hebben m.b.t. luxe, want onze vriendenadresjes hebben we gehad en we zitten nu zelfs in een kuuroord Druskinikai! Een plek waar vooral bejaarden en schoolreisjes komen kuren, maar daar willen we best bijhoren. Eerst naar een mega aquapark en daarna lekker naar de sauna en een Margarita in bar in het water. Het is dat het Litouwse prijzen zijn, anders zou ik het niet durven schrijven!

Vandaag zijn we naar Grutas Parkas geweest, een park vol met standbeelden uit het communistische tijdperk. Toen Litouwen onafhanklijk werd, werden de Lenins en Stalins te pletter gegooid. Een slimme Litouwer heeft ze na 1989/ 1991 allemaal verzameld en er een park van gemaakt. Nu lachen de Litouwers er om.

Een bizarre plek. En daarna, daarna is het natuurlijk voor ons ook weer tijd om te kuren. Het bed in de Iron Lady ligt nog niet fantastisch, dus we hebben een chocoladebad of een modderbadkuur nodig. Echt waar, het kan hier allemaal. Helaas niet op woensdag, er zijn te weinig geinteresseerde bejaarden en/of schoolkinderen om zo'n bad op woensdag vol te laten lopen. We doen het met een honingpeeling en een massage waar ik erg naar uit keek. Het bleek jammer genoeg een verplicht kneednummertje van een chagrijnige masseuse.

Ondertussen speurt Harrie naar de commando's van een computer in het Litouws. Er is geen (li)touw(s) aan vast te knopen, alhoewel ik moet zeggen dat Harrie er ver mee komt. Maandag moest hij hetzelfde uitvogelen in het Russisch en vorig jaar al eens in het Koreaans. De computer staat inderdaad nog vaak aan, nog niet alles is besteld en onderweg voor ons project in Pskov, volgende week al.

De 50 laptops zijn verzonden. (wat een lang verhaal!!) Ze zijn van Boston naar JFK gevlogen en op 1 juni in Frankfurt aangekomen. Daar blijven ze 1 week staan, vraag niet waarom, en hopelijk zijn ze 8 juni in Moskou. Als de douane meewerkt, wat we hopen ivm het adres van de VN dat wij gebruiken, zijn ze op tijd in Pskov. Keep those fingers crossed!!

Verder? We hebben al 4 keer geslapen in de Iron Lady en 1 keer gekookt, ik weet het, we beginnen rustig. vooral de ontbijtjes zijn supergezellig, want dat geeft ook niet zo veel afwas. Verder geen gasexplosies of spontaan autoalarm meer en Harrie is sinds Grodno niet meer geelektrocuteerd. Ik ben dus gelukkig.

Voor oudere blogitems, kijk op http://hoemoetdatnou.hyves.nl/blog/

Ik vergeet natuurlijk te zeggen dat wij Warschau nooit verlaten zouden hebben zonder, jawel jawel, onze paspoorten! Ze zijn na 18 uur (dezelfde tijd die wij nodig hadden in de bus) aangekomen in Warschau. Inclusief 3 visa, dus tot half september zitten we goed. De frustraties hierover en de gang van zaken met de visumdinst Breda hebben we in de prullenbak in Polen achtergelaten, dus geen woord hier meer over.

Dan de grens met Wit Rusland (Belarus, je bent er sneller dan je denkt). Dit ging erg soepel,geen vooroorlogse toestanden maar binnen een half uur met bus en al er doorheen. Hier kan ik met de beste wil dus niets spannends over schrijven.

We zijn nu in Grodno bij Cardius, Anastacia en Sandrina. Ze wonen al 10 jaar hier en wij mogen een kijkje bij ze nemen. Ze hebben voor ons een superappartement geregeld bij hen om de hoek.Alleen de elektriciteitsvoorziening laat nog wat te wensen over, want Harrie stond met twee zwarte handen voor me toen hij de stekker in het stopcontact wilde doen. Liever geen geelektrocuteerde Harrie natuurlijk. We blijven hier de komende 4 nachten. Ondertussen hebben we de laatste schooldag van Sandrina (6 jaar) meegemaakt. Een waar Russisch festijn, met augurken, prinsessenjurkjes, wodka en veel make-up en catsuits. Jullie begrijpen dat ik met mijn H&M broek en afgetrapte reisgympen bijzonder uit de toon val op zo'n feestelijke bijeenkomst.

Maar we hebben het hier goed met onze vrienden en dat zal de komende dagen ook zo blijven.

Voor oudere blogitems, kijk op http://hoemoetdatnou.hyves.nl/blog/

Wij hebben ons op de weg naar Warschau toe behoorlijk goed aan de verkeersregels gehouden, we zagen nl veel agenten met laserguns staan. Hier in de stad zelf worden alle regels aan alle laarzen gelapt en daar wordt ook niemand voor bekeurd. De keerzijde is ws dat we ieder uur wel een ambulance voorbij horen komen in de stad. Ook deze rijden zo hard, dat wanneer je er nog niet dood in ligt, dat waarschijnlijk wel gaat gebeuren.

De oude binnenstad van Warschau is UNESCO erfgoed en is prachtig. Deed ons denken aan de papieren huisjes met mooie geveltjes die je vroeger bij de hagelslag kreeg! Hoe zeer die stad verwoest was hebben we vandaag bekeken in het museum Warschau Rising, over de opstand en neergang van 250.000 inwoners van Warschau in 1944. Indrukwekkend. Het Chopin museum was helaas tot 2010 niet te bezoeken als gevolg van constructiewerkzaamheden. Daardoor konden we echter wel lekker in het gras liggen naast het conservatorium onder het genot van muziek van de studenten.

Nu onze laatste dag in de flat, morgen om 06.00 vertrekt Ambrose naar NL en wij weer naar de Iron Lady. De volgende stop is Grodno, Wit Rusland. Daar gaan we onze vriend Cardius opzoeken. Grappig genoeg is die zelf morgen voor een bespreking hier in Warschau.

Verder zijn we nog steeds niet goed losgekomen van de digitale wereld van thuis. Er wordt nog vrij veel gebeld, geskyped, gemaild en gechat met de Russen, de school in Nepal, TNT, OLPC en de Visumdienst. Tjeetje, vooral die laatste weerhoudt me nogal van mijn vakantiegevoel. Ook nu houd ik me nog even in, want de paspoorten zijn nog niet in ons bezit. Ze zouden er gisteren zijn, maar toen stond de koerier in de file. Ja je leest het goed, er is soms file in Nederland en Belgie, maar blijkbaar is dit voor sommige mensen nieuw. Maar goed, ik heb beloofd me in te houden, we gaan er van uit dat ze morgen hier zijn. Via een tracking system houden we de boel vanuit de westfalia nauwlettend in de gaten......

Voor oudere blogitems, kijk op http://hoemoetdatnou.hyves.nl/blog/

In Wolfburg hebben we (na 6 uur tuffen en een kort middagslaapje op het parkeerterrein) de fles champagne ontkurkt. Hierbij hebben we 3 konijnen gedood, waarmee de camping vol zat.(Grapje) Volgende dag ook weer 6 uur gereden , het gaat toch niet zo heel snel in de Westfalia! We hebben toen geslapen op een lege camping in Polen, waar Harrie de westfalia omtoverde tot een OLPC Office Polen en de eerste filpmjes voor de Gelderlander geedit werden. David, je inzoom kwaliteiten zijn geweldig! Voor ons was het leuk het afscheid nog eens bekeken te hebben. Ik heb me verder vermaakt met de Frans Bauer reportage uit de Prive, waarvoor dank, Heleen.

Nadat we de hele stroomvoorziening van deze Poolse camping leeggetrokken hadden zijn we maandag om 18.00 in warschaw aangekomen, waar we verblijven bij Ambrose, de man van mijn nicht Luc. We worden goed verzorgd hier. Vandaag hebben we BGZ bank bezocht, een bank waar de Rabobank een belang in heeft. Zij ondersteunen arme talentvolle kinderen, ze geven hen een kans om te gaan studeren. We hebben hier een mooie en goede dag gehad. We zaten in de aula voor 70 kinderen een vragenuurtje te houden, totaal onverwacht. We mochten ook nog hun kamertjes bekijken, ze zaten hier op kostschool. We maken er een intranetfilmpje voor voor Rabo Nederland.

Ondertussen hopen we de paspoorten visa via koerier op donderdagochtend hier aan te treffen en zijn de laptops ook opgepikt in Boston. We hopen dat de goede postzegel er op zit en dat ze naar Moskou gaan :-)

Wij moeten weer even koffie gaan drinken en langs de Westfalia lopen, die staat lekker bewaakt om het hoekje. Nieuwe foto- en videomateriaal is te vinden onder Actueel.

Wordt vervolgd `.....

Voor oudere blogitems, kijk op http://hoemoetdatnou.hyves.nl/blog/

Maar een goed en handig plekje voor een Robijn-frisse onderbroek vinden in de bus bleek rond 12.00 vanmiddag de very least of our worries zacht uitgedrukt. Ik hoorde maar steeds niets van de Visumdienst,en ik vond de tijd nu wel erg aan de dringende kant. En wat denk je: geen paspoorten, liggen op een gesloten Russische ambassade. Dus niet eens de beloofde Mongoolse ambassade, maar de Russische ! Ik kan hier heel heel veel over schrijven, vinden en denken, maar heb besloten dat maar even niet te doen op dit blog.

Noodplan!!! Uitstellen tot maandag, misschien dinsdag? Vetrekken zonder paspoort? ID Kaart aanvragen? Eigenlijk allemaal geen opties. Om 16.13 hebben we op Eindhoven Airport bij de Marechaussee een noodpaspoort gekregen. Onze echte paspoorten komen met (een paar) visa per koerier naar Warschau woensdag. Hopen we. We hebben in ieder geval samen besloten dit risico te nemen. Dit soort toestanden verwacht je overal, maar niet in Nederland al.

Morgen koffie en natte cake voor het uitzwaaicommitee om 10.00. Dan gaat de laptop even uit. Op woensdag plaatsen we ons eerste filmpje op de website van de Gelderlander, dat zal wel gaan over onze uittocht.

Ik heb een campingplaats geboekt voor nacht 1: in de Volkswagenstad Wolfsberg, 420 km. Kunnen we zondag naar het Volkswagenmuseum!

Nu gaan alle laptops, computers, Ipods, RBGAN's,camera's en mobieltjes even uit.

Wordt vervolgd

Voor oudere blogitems, kijk op http://hoemoetdatnou.hyves.nl/blog/

Vanochtend om 08.00 stonden we in Plasmolen om de bus op te halen. Ze was geholpen aan een zwetende benzinetank... en met succes. Heel erg grappig was dat wij (of misschien eigenlijk de bus) herkend werden door vreemden op dit tankstation. We bleken helaas niet speciaal genoeg om de volle tank met benzine gesponsord te krijgen.

En dan nu. Thuis. Klaar met werk. Afscheid genomen van collega's. En de Hyves-terugtel-klok staat op "2 dagen te gaan". Het is erg onwerkelijk allemaal. Na al deze maanden voorbereiding,en nog steeds, gaat het echt gebeuren allemaal.

Harrie regelt nog een KPN mobieltje, installeert alle programma's op onze eigen laptop waarmee we de videofilmpjes iedere week kunnen bewerken en naar de Gelderlander gaan sturen, rent met de satelliet RBGAN door de tuin voor ontvangst en instrueert de laatste collega's op werk. En wat doe ik? Ik denk de laatste wasjes te gaan draaien, gooi de waspoeder in het bakje en doe de klep dicht. Helaas: Harries wasmachine is een bovenlader en bij bovenladers is het in het algemeen zo dat je de klepjes van de trommel ook dicht doet. Ik weet niet hoe deze twee wijdopenstaande klepjes aan mijn aandacht zijn ontsnapt, maar het einde van het verhaal is dat Harrie en ik 2 uur lang de oude trouwe bovenlader gedemonteerd hebben en uiteindelijk de strijd hebben moeten staken en de vuile was met een decoupeerzaag bevrijd hebben, want mijn lievelingsbroek moet mee op reis. Jammer, maar dankzij de supermedewerking van buurvrouw Sandra en haar wasmachine gaan we toch nog op reis met Robijn frisse onderbroeken.

Wat gaan we deze laatste twee dagen nog doen? Asperges eten met mijn moeder natuurlijk, het alarm correct af laten stellen bij Autozaak " De Tunnel" in Nijmegen, de camper zo langzamerhand eens inpakken en kijken of alles wel past !

Vrijdag wordt ook geen onbelangrijke dag. We komen nog live in de uitzending bij Radio Gelderland rond 10.50 uur om ons verhaal te doen. En, last but not least, onze paspoorten zijn nog steeds niet in ons bezit. De laatste informatie is dat er wel al visa inzitten van Wit-Rusland, Rusland en Mongolie, maar dat Nepal misschien nog lukt op de aller-allerlaatste dag. Hoe spits wil je t hebben?

Wordt vervolgd....

Voor oudere blogitems, kijk op http://hoemoetdatnou.hyves.nl/blog/

OLPC Boston heeft onze betaling voor 50 laptops ontvangen en zij hebben gezorgd voor een afleveradres in Moskou. Dit is een adres van de United Nations Food Program, zodat er geen gedoe zou komen met de douane. De eigenlijke verzending konden ze echter niet goed regelen. Ik zou zeggen gooi die laptops in een vliegtuig, postzegel erop en weg! Maar dit laat maar op zich wachten. Uiteindelijk zijn we klant geworden van TNT en zouden zij deze verzending moeten kunnen handelen, maar voor TNT is de UN ook maar een adres en zij verwachten wel gedoe (lees vertraging) bij de douane. Hoe vangt een koe een laptop?

We willen zo graag dat de laptops al aanwezig zijn in Rusland voordat wij er zijn. Ik zie ons al met de hele schoolleiding en de professor Kirill Kirkin en de gemeenteraad rondom ons enige laptopje staan.... (en dan word ik meestal wakker)

Ook de bus krijgt nog twee reparaties. Een voor een zwetende benzinetank. Hier worden wat rubbertjes boven de tank/benzineslang vervangen en daarmeee gaan we hopelijk iets langer rijden op 1 tank. Ook het alarm wordt even bijgesteld, het is niet de bedoeling dat het uit zichzelf afgaat.

Verder staan er twee ENORME koffers in de kamer. Ze komen van KSC uit Eindhoven, een leverancier in tomtomachtige satellietapparaten. Deze zijn door Bart vd Flier ter beschikking gesteld. Nu kunnen we nergens meer verdwalen vrees ik.

Harrie is tevens bezig zijn hele cd verzameling te digitaliseren. Er is nu zoveel muziek om op de iPod te zetten dat we hem in Nijmegen aan kunnen zetten en in Mumbai weer uit.

Gisteren heb ik dan eindelijk de LOI cursus Russisch uit 1984 ter hand genomen en ik moet zeggen dat het niet tegenviel! Het was eigenlijk best wel leuk om te leren. Mijn lessen Grieks van de middelbare school werpen alsnog hun vruchten af. Behalve het Russische alfabet herkennen kan ik nu ook de woorden : matroos, kapitein, traktorbestuurster,worst en bier herkennen. Superhandig dus!

We gaan nu echt de laatste week in. Deze staat in het kader van de afronding. Vooral op OLPC gebied, maar het geldt ook voor werk,visa,huis opruimen,verzekeringen op orde brengen, stapels dozen en zakken met spullen bij elkaar zetten (waar is de extra bus?) en borrelen met vrienden.

Spannend!